Ζούμε τις μικρές μας ιστορίες..

Αν πραγματικά λίγο πρίν πεθάνουμε περνάει όλη μας η ζωή μπροστά απ΄τα μάτια μας, τότε εμείς είμαστε οι στιγμές που ζούμε... Κάνοντας έναν απολογισμό τη χρονιά που πέρασε κλείνω το 2006 με πολλές πολλές στιγμές.. Ευχάριστες, στενάχωρες, αγχωτικές, απογοητευτικές, ερωτευμένες, ευτυχισμένες... αλλά στιγμές!! Για το 2007 θα κάνω μια ευχή για όλους μας... ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΓΕΜΑΤΟ ΣΤΙΓΜΕΣ.. γιατί χωρίς αυτές απλά αφήνουμε το κενό να κερδίζει μέσα στο χρόνο...
Καλή Χρονιά...

το άσχετο του post:

"Ζούμε τις μικρές μας ιστορίες
στο κέντρο και τις συνοικίες
όνειρα μεθυσμένα σχέδια ματαιωμένα
τηλέφωνα απεγνωσμένα.."

Αφιερωμένο στο προτελευταίο 24ωρο του χρόνου, και σε αυτούς που το πέρασα μαζί... Για το τελευταίο, στο επόμενο post ;-)

Santa baby....

Τις καλύτερες ευχές μου και για αυτές τις γιορτές!!
Take care,
Vaggie

Το άσχετο του post: I'm back, with the best mood, ever!

Στην αυλή του παραδείσου....

-Καλημέρα, να σε ρωτήσω κάτι;
-Καλημέρα, γλυκειά μου, να με ρωτήσεις ό,τι θέλεις!
-Φαντάσου έναν κήπο-όχι πολύ μεγάλο αλλά ούτε και πολύ μικρό-, με δέντρα, θάμνους, γρασσίδι και μια μικρή λίμνη στη μέση...
-Μμμ ναι, ας πούμε οτί το φαντάστηκα..
-Ωραία.. και τώρα θα σε ρωτήσω αν ήταν να επιλέξεις ποιά εποχή του χρόνου θα ήθελες να βρισκόσουν εκεί, κάποια στιγμή την Άνοιξη ή τα Χριστούγεννα, τι θα απαντούσες;
-Μα φυσικά την Άνοιξη! Που τα δέντρα θα είναι καταπράσσινα και τα λουλούδια ανθισμένα και θα μπορώ να κάτσω κοντά στη λίμνη και να περάσω όμορφα..
-Για δες κι αυτό....

-(..................)

-Τώρα μήπως να το ξανασκεφτείς??? χεχε...

Αυτά, λοιπόν...γιατί παρόλο που έχει πολύ καλό καιρό και με τίπoτα δε σου θυμίζει Δεκέμβριο, κάποιος πρέπει να φροντίζει και για το Christmas Spirit...

Enjoy the rest of the day(!!!) ...γιατί όπως καταλήξαμε χθές μετά από μια συζήτηση..δεν έχουμε προβλήματα, προβληματισμούς έχουμε!!..και θα τους λύσουμε!

Take care...
Vaggie

το άσχετο του post: Σε παρακαλώ ΜΗ ΚΑΝΕΙΣ καμια συνειρμική σκέψη με τον τίτλο του post...H αυλή του παραδείσου υπήρχε ΠΟΛΥ πριν η Βανδή το κάνει τραγουδάκι... Ευχαριστώ!

Πές μου μια αλήθεια που ακόμα φοβάσαι....

...Αυτό έπρεπε να σε ρωτήσω, αλλά κι εγώ φοβήθηκα...

...Φοβήθηκα ότι η απάντηση σου θα με περιέχει στο θέμα της...
Άραγε, πόσο απέχει το μαζί από το χώρια;

Σαν το κοκαλάκι για τα μαλλιά που έχασες στη θάλασσα...

Δε σου έχει συμβεί;....Δεν είχες ποτέ μια στέκα, ένα κοκαλάκι για τα μαλλιά που σε βόλευε πάρα πολυ, ήταν το αγαπημένο σου, σου πήγαινε... ήσουν ο εαυτός σου με αυτό, το φόραγες πάντοτε, και φυσικά το καλοκαίρι στη θάλασσα... Να σου μαζεύει τα μαλλιά, να στα προστατεύει από τον ήλιο..να κάνεις αστεία χτενίσματα με τους φίλους σου με τη βοήθεια του αλμυρού νερού...Και κάποια στιγμή, μετά από μια βουτιά και ένα πολύ ευχάριστο παιχνίδι, βγαίνεις από το νερό και αυτό δεν είναι μαζί σου... Το έχασες... Δεν είναι ότι δεν έχεις άλλο ή ότι δε μπορείς να πάρεις άλλο, αλλά αυτό ήταν το αγαπημένο σου....
Θα σου πώ μια ιστορία. Είναι αληθινή, πέρα για πέρα... Η ιστορία μου, αφορά μια στέκα που είχα από το σχολείο.. με βόλευε να μαζέυω τα μαλλιά μου όταν διάβαζα για τις εξετάσεις των αγγλικών, για τις πανελλήνιες, για να μου κρατάει τα μαλλιά όταν βάφομαι, να τα σουλουπώνει μόλις ξυπνάω, και να τα μαζεύει όταν είμαι στη θάλασσα.
Είχα πάει για ένα 2ήμερο camping σε μια απομονωμένη παραλία με την παρέα μου... Αυτό έγινε τέλη Ιουλίου μερικά καλοκαίρια πίσω... Λίγο πρίν νυχτώσει τελείως μπήκα στη θάλασσα για μια βουτίτσα αφού μετά θα ανάβαμε φωτιά για να ψήσουμε πατάτες :)
Μπαίνω κάνοντας μακροβούτι και όταν βγήκε το κεφάλι μου στην επιφάνεια η στέκα μου είχε εξαφανιστεί... Ψάχνω λίγο μέσα στα σκοτάδια, βέβαια ήταν αδύνατο να τη βρώ. Έψαξα και την άλλη μερα λίγο, τιποτα... Απλά την είχα χάσει... Στεναχωρήθηκα, οχι πολύ αλλά, στεναχωρήθηκα. Ήταν η αγαπημένη μου.
Τέλος Αυγούστου, αφού είχα φτάσει με την πτυχιακή σε αξιοπρεπές σημείο, ξαναπάμε στην ίδια παραλία για ενα 2ήμερο...Φτάνουμε πρωί, αφού μας πήγε πάλι το καραβάκι, και είμαστε όλη τη μέρα μέσα στο νερό! Κάποια στιγμή κατα το απόγευμα βγαίνουμε για ηλιοθεραπία (λες και μεσα στο νερό δεν έχουμε γίνει κατάμαυροι τόσες ώρες)... Και τότε έρχεται ο Jack και μου τη δίνει... Τη βρήκε... Ανάμεσα στην άμμο και στα πετραδάκια και στα νερά... Εκεί, μπροστά που είχαμε τις πετσέτες... Μετά από σχεδόν ένα μήνα... Που θα μπορούσε να είναι οπουδήποτε... Ταλαιπωρημένη και γεμάτη αλμύρα... Ξέξασπρη απ' τον ήλιο... Αλλά γύρισε...
Όπως και θα γυρίσει ό,τι πραγματικά αγαπάμε και ταιριάζουμε μαζί... Με όποιον άνθρωπο είμαστε καλά μαζί... Ο εαυτός μας... Ο αγαπημένος μας άνθρωπος.....Έτσι δεν είναι;...
Take care,
Vaggie

Θέλω Vs Δε Θέλω

Γειά σου. Σήμερα είναι Δευτέρα. Είμαι στο γραφείο (έκφραση που σημαίνει το ιδιο με το "είμαι στη δουλειά" αλλά δε τη χρησιμοποιώ γιατί μου θυμίζει τη σκλαβιά του 9-5 στην καλύτερη των περιτώσεων, ενώ το "είμαι στο γραφείο" μου κάνει πιο intelectuelle και με κάνει να αισθάνομαι σημαντική). Έχω γράψει ένα σωρό πολιτικές, έχω διαβάσει τους νόμους μου και για σήμερα και περιμένω απλά να πάει 5.30 (και όχι 5 γιατί σήμερα ήρθα 9.30 και όχι 9) για να φύγω. Όπως θα έχεις καταλάβει, η έμπνευση δεν έχει γυρίσει ακόμα. Όπως και δεν έχει γυρίσει και ο φίλος μου ο Γιάννης από φαντάρος.
Αυτό που διάβασες ήταν μια απαράδεκτη εισαγωγή του κειμένου που θέλω να γράψω. Που δεν είναι ούτε κάν κείμενο. Bullet points είναι. Με τα θέλω μου αυτής της εποχής και τα δε θέλω μου. Χωρίς επεξήγηση.

• Θέλω να βάψω τα μαλλιά μου σκούρα.
• Δε θέλω μετά να το μετανοιώσω.
  
• Θέλω να αλλάξω γραφείο. Όχι δουλειά, γραφείο. Να κάθομαι αλλού.
• Δε θέλω να περιμένω ένα χρόνο να γίνει αυτό.
  
• Θέλω να φτάνω στη δουλειά μου σε 10 λεπτά.
• Δε θέλω να μετακομίσω.
• Θέλω η μαμά μου να έχει άποψη για όλα
• Δεν θέλω να μου την επιβάλλει.
• Θέλω να κάνω ραδιόφωνο.
• Δε θέλω να πρέπει να περιμένω να πάω Σάμο για να κάνω.
• Θέλω να λέω καλημέρα και να μου χαμογελάνε.
• Δε θέλω να λέω την πρώτη μου καλημέρα στο γραφείο.
• Θέλω να μου δίνει σημασία.
• Δε θέλω να κάνω τα πάντα για να μου δίνει σημασία.
• Θέλω να έχω όλα τα cd που έχουν κυκλοφορήσει.
  
• Δε θέλω να έχω τα cd του Τσαλίκη.
• Θελω να πάω στο Λονδίνο.
• Δε θέλω όταν γυρίσω να έχω πάθει κατάθλιψη.
  
• Θέλω να πάω Σάμο.
• Δε θέλω όταν γυρίσω να έχω πάθει κατάθλιψη.
  
• Θέλω να σε ξεπεράσω μα δε γίνεται (στίχος από τραγούδι του Δεληβοριά).
• Δε θέλω τέτοιους φίλους (στίχος απο τραγούδι του Πασχαλούκου).
• Θέλω να αφεθώ και ας παρεξηγηθώ
  σε σένα που μπορείς να απαντάς και να απορείς
  θέλω να αφεθώ και ας φοβηθώ
  σε σένα που μπορείς με ένα χάδι να αδικείς (μιχάλης χατζηγιάννης)
  
• Δε θέλω να σε ξαναδώ
  μανάρι μου τα κάναμε σαλάτα
  θέλω μονάχα να σου πώ
  πως απόψε γέννησε η γάτα (λάκης παπαδόπουλος)

Και για τους πιο πονηρούς του blog δυο ΘΕΛΩ με υποννοούμενο:

-- Μωρό μου ΘΕΛΩ το προηγούμενο cd της Κοκκίνου..

Και αφού το αποκτήσει.......



-- Μωρό μου..Τώρα ΘΕΛΩ και το τελευταίο cd της Κοκκίνου..



Όπως λέω και με την ξαδέρφη μου.... Έχουμε ξεφύγει τελείως....
Καλή βδομάδα..
Take care..
Vaggie


το άσχετο του post: μετά από τόσα άσχετα μαζεμένα, θέλετε κι άλλο (σαν την κοκκίνου κι εσείς)??

Holly Dolly- Φτιάξε μου τη μέρα!!!

ΟΔΗΓΕΙΕΣ ΧΡΗΣΗΣ: Αφήστε το να κατέβει όλο το. Δείτε το μια φορά για τα αστεία ζωάκια. Μετά ξαναδείτε το, και αρχίστε τα: μπιρι μπιρι μπριρι ταν τεν λαν ντο!!! Και αν αυτο δεν σας κολλήσει, θα λεω παρα παρουμ μπουγιμ κουλουμ και αλλα τέτοια μέχρι να τα καταφέρω! Επιστροφή στη χαρά του παιδιού!! Παρα παρα ρα τεν λαντο...μπιρι μπιρι λαντο! Φιλάκια!!

Μ'αγαπάς ή τσάμπα πίνω ;

Tu amigo te tiene ganas

Translation: Your friend has desire to you. Σε γουστάρει, πώς το λένε...
Σου έχει συμβεί? Το έχεις καταλάβει? Έχεις έρθει ποτέ στη θέση αυτή? Και τί αποφάσισες?...
Ότι κι αν αποφάσισες εγώ οφείλω να πώ πως σε κάθε περίπτωση αν εμπλακούν τα πράγματα, σίγουρα κάτι θα χαθεί. Γιατί δυστυχώς παρόλο που στα φιλικά παιχνίδια μπαίνουν τα καλύτερα γκόλ, δε μπορείς ποτέ να πεις μετά "όχι πια sex, μόνο φίλοι"..και όλα να γίνουν όπως πρίν.

Please let me keep this memory...Just this one.

You can erase someone from your mind. Getting them out of your heart is another story.

Whas' up??

-Εσύ, αναγνώστη μου, γιατι δε με ρωτάς? Ντρέπεσαι??? Για ρώτα με τι έχω και έχω εξαφανιστεί, όχι γιατί δε ρωτάς?
-Ε ωραία,τι έχεις?
-Όχι τι έχω...Τι ΔΕΝ έχω!! Εμπνευση δεν έχω. Γιαυτό θα αντέξεις μέχρι να ανακαλύψω την αιτία του κακού, ότι βλακεία και παράπονο και μικρή σκέψη έχω κάνει τον τελευταίο καιρό χωρίς να μπορώ να την βάλω σε μια ιστοριούλα....

Σκέψη νούμερο 1.
Envy is an emotion that "occurs when a person lacks another’s superior quality, achievement, or possession and either desires it or wishes that the other lacked it.”
Ναι. Μου έχει συμβεί. Το οτι το έχω ελέγξει με κάνει καλό άνθρωπο. Το να δηλώνω ότι δεν ζηλευω ούτε έχω ζηλεψει ποτέ, απλά με κάνει ψέυτη...

Σκέψη νούμερο 2.
Η μεγαλύτερη αποτυχία σε επάγγελμα είναι να είσαι τροχονόμος και να βρίσκεσαι σε διασταύρωση αλλά τα αυτοκίνητα να πάνε σύμφωνα με τα φανάρια...

Σκέψη νούμερο 3.
Μέχρι πρίν από μερικά χρόνια, περι τα 5, η μόδα πρότασε όλα τα αγοράκια να είναι ίδια. Λές κι έχουν βγει από τη διαφήμιση της Vodafone. Σήμερα 5 χρόνια μετά, το ίδιο έχουν πάθει και τα κοριτσάκια... Μήπως ανακαλήφθηκε το Copy-Paste και στους ανθρώπους και δε το έχω καταλάβει???? Should i take the red or the blue pill??? Με τρομάζει αυτή η σκέψη...

Σκέψη νούμερο 4.
Έγιναν και οι εκλογές και βγήκαν και τα αποτελέσματα...Και το συμπέρασμα ποιο είναι? Οτι για μια ακόμα φορά δεν έχουμε καταλαβεί οτι οι "μεγάλοι" πολιτικοί τελικά παίζουν με την ψήφο μας υπερατού....












Και αν δεν γυρίσει η έμπνευση οι σκέψεις θα συνεχίζονται.....

Take care...

το άσχετο του post: ήθελα να βάλω φωτογραφία αντί για το copy paste χαρτάκια υπερατού, με αεροπλάνα...Δε βρήκα ούτε μια φωτογραφία στο google (που έγινε και ρήμα:i google it!)

Αφιερωμένο εξαιρετικά....

Σε όσους την κοιτάζουν και μοιράζονται εικόνες και στιγμές μαζί μου....
Αλλά και σε αυτούς που έφτιαξαν τις εικόνες τους πρίν απο μένα, αλλά και θα τις φτιάξουν μετά απο μένα...
Με αγάπη,
Vaggie

το άσχετο του post: σήμερα ήπια καφέ από starbucks και έξω έχει συννεφιά και μερική βροχόπτωση......(μάλλον όχι και τόσο άσχετο τελικά ε?..Μάκια..)

Όταν το Forecastfox στον Firefox έδειχνε Thunderstorm...

Eurythmics - Here Comes The Rain Again

Here comes the rain again
Falling on my head like a memory
Falling on my head like a new emotion
I want to walk in the open wind
I want to talk like lovers do
I want to dive into your ocean
Is it raining with you

So baby talk to me
Like lovers do
Walk with me
Like lovers do
Talk to me
Like lovers do

Here comes the rain again
Raining in my head like a tragedy
Tearing me apart like a new emotion
Oooooh
I want to breathe in the open wind
I want to kiss like lovers do
I want to dive into your ocean
Is it raining with you

So baby talk to me
Like lovers do

Here comes the rain again
Falling on my head like a memory
Falling on my head like a new emotion
(here it comes again, here it comes again)
I want to walk in the open wind
I want to talk like lovers do
I want dive into your ocean
Is it raining with you


θές λίγο το London-Athens σημειώσατε Χ, θές το ότι είμαι ένα στάδιο πριν βάλω τα άσπρα, είπα να θυμηθώ κάτι απο τα παλιά, αφού έξω ρίχνει καρέκλες! (και όπως έλεγα και όταν ήμουν στην Αγγλία, ....from my window i can see frogs!!! )
Έτσι είναι αυτά...χιχχιχι...
Take care,
Vaggie

το άσχετο του post: θέλω να παω στο Nick Cave.

Τι λέει ο αρχαίος....??!?!?!

Λείπω ούτε ενα χρόνο απο το Καρλοβασάκι μου. Από πότε η πλατεία στο Μεσαίο, λέγεται LITTLE PARIS???... Κάτι δεν είχα καταλάβει κάλά μάλλον τόσα χρόνια εκεί.......

Υ.Γ. Θέλω να ξαναπάω σαν τρελλή....Θέλω θέλω θέλω!!!!!!! (Για το Little Paris φυσικά ;-) )

Welcome...to reality.

Κάπου εκεί που νόμιζες πως έχεις κατακτήσει το σύμπαν... ξυπνάς.

Επανέρχεσαι σε μια πραγματικότητα πολύ πιο παγωμένη από τη ζεστασιά του σκεπάσματός σου. Κι αυτό γιατί κάπως έπρεπε να ξυπνήσεις. Βέβαια, αν ήταν όλοι δίκαιοι θα ξυπνούσες με το άρωμα του καφέ, ο κόσμος δε θα ήταν στρογγυλός κι εσύ θα έμενες σε ένα ροζ συννεφάκι κι όχι στον 6ο όροφο σε μια γκαρσονιέρα.

Αφού πήρες απόφαση πως τώρα πια έχεις ξυπνήσει και πως αυτή είναι η πραγματικότητα και όχι η προηγούμενη κατάσταση που βρισκόσουν, αναδιογανώνεις τις σκέψεις σου και επαναπροσδιορίζεις τις προτεραιότητες σου. Τι κι αν στον ύπνο σου ο προβληματισμός σου ήταν τι θα φορέσεις σήμερα το πρωί, τώρα που ξύνησες καταλαβαίνεις πως ότι και να φορέσεις δεν πρόκειται να αλλάξει την κατάσταση.

Φτιάχνεις καφέ και πίνεις τρείς γουλιές, μόνη σου, γιατί στην πραγματικότητα δεν έχεις κάποιον να μοιραστείς το πρωινό. Πρίν ξυπνήσεις, ήσουν μαζί του αλλά τώρα πάει... Ούτε κάν θυμάσαι τη μορφή του.

Στο όνειρό σου, έκανες όνειρα. Και τα έβλεπες να παίρνουν σάρκα και οστά. Τώρα γκρινιάζεις σε όσους ήταν γύρω σου, γιατί δε σε ξύπνησαν, για να επανέλθεις πιο ομαλά...

Αν ήσουν ηρωίδα από καρτούν, ή κομικ, η εικόνα σου θα ήταν μια νεαρή γυναίκα με άσπρα μαλλιά. Από το άγχος.

Προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου πως έτσι είναι η ροή των πραγμάτων. Και να δεχτείς την μη ιδιαιτερότητά σου. Αναρωτιέσαι αν έχεις επιλέξει έναν κόσμο που δε σου ταιριάζει. Μήπως ο άλλος θα σου ταίριαζε? Δε το ξέρεις.

Εκνευρίζεσαι που θα φτάσεις και θα περιμένεις πάλι . Μέχρι τώρα είχες μάθει να σε περιμένουν, και δε μπορείς να το αποδεχτείς. Ίσως αυτές να είναι οι πιο σημάντικές σου εξετάσεις. Ίσως και όχι, αλλά δεν το ξέρεις ακόμα. Βλέπεις?... Πρέπει να περιμένεις πάλι...

Λες πως δεν αντέχεις να είσαι αόρατη. Πάλεψε για τη μορφή σου....Και θα δείς που την επόμενη φορά θα ξυπνήσεις και θα συνεχίσεις αυτό που άφησες όταν κοιμόσουν...

A song to say goodbye...

Dwight: I'll always love ya, baby.
Gail: Always and never.

-Έφυγα οριστικά. Άφησα πίσω μου ανθρώπους που μπορεί και να μη ξαναδώ ποτέ καθώς και αυτόν που καλύτερα να μη ξαναδώ ποτέ.
-Δηλαδή τέρμα? Τον άφησες? , ρώτησα.
-Δεν ήταν εύκολο, αλλά κάποιες φορές ίσως αυτή η απόφαση να είναι η καλύτερη. Όχι γιατί δε τον θέλω άλλο ή γιατί δε μου φέρεται σωστά και με πληγώνει, αλλά γιατί μου καταστρέφει το παρελθόν μου. Τις σκέψεις μου... Ότι όμορφο ζούσα στο μυαλό μου μαζί του.
-Γιατί τώρα και όχι τότε?...
-Γιατί τώρα πιά δεν έχει απομείνει τίποτα που να θυμίζει το τότε... Γιατί τότε ακόμα χτυποκαρδούσα. Γιατί τότε μου μιλούσε ακόμα τρυφερά.. Μου έλεγε "Σ' αγαπάω".. Γιατί τότε, έπαιρνα την εκδίκησή μου. Μέχρι που έχασα τον έλεγχο... Ή εκείνος αναγεννήθηκε μέσα από τις στάχτες του... Και μάλλον βάλθηκε να με καταστρέψει.. Ίσως γιατί ήταν γραφτό να έχει εκείνος για πάντα το πάνω χέρι.. και απλά για κάποια στιγμή βρέθηκε αδύναμος. Μάλλον ναι. Έτσι ήταν. Τον γνωρισα τότε που ακόμα δεν είχα καταλάβει και δεν είχα προσδιορίσει τον εαυτό μου. Δε τον ερωτεύτηκα. Δεν ήταν ο τύπος μου. Εκείνος πάλι ήταν πολύ εγωιστής για να το δεχτεί. Και υπερέβαλε κάθε προσπάθεια για να με κερδίσει. Όταν τα κατάφερε, είχα χάσει το παιχνίδι οριστικά...
-Και γιατί τώρα και όχι άυριο?...
-Γιατί αυτό που έχουμε γίνει δεν αφήνει περιθώρια για το αύριο. Κάθε μέρα που περνάει μας κάνει χειρότερους. Γιατί έκείνος ξέρει τη δύναμή του, και εγώ τον έχω καταλάβει. Έχω μάθει να διαβάζω πίσω από τις λέξεις και τις πράξεις του. Ακόμα και από το βλέμμα του. Και δυστυχώς εμένα δε με βλέπω πουθενά.. υπάρχω μόνο τότε που θα αναρωτηθεί τί έγινα τόσο καιρό και με χάσει σαν κεκτημένο. Και αυτό, γλυκιά μου, μαυρίζει κάθε τι όμορφο που έχω μέσα μου για εκείνον. Αλλά και για αυτό που κάποτε ένοιωθα και μόνο που τον σκεφτόμουν... Ήταν πολύ όμορφο και μαγικό. Και γιαυτό τον άφησα...Για να παραμείνει. Άλλωστε το σκόρ θα είναι πάντα υπέρ του....
-Να βάλω επόμενο κομμάτι "Goodbye my lover" του James Blunt?.., τη ρώτησα, καθώς η Βερόνικα είχε έρθει από το studio που είχα εκπομπή και μου τα έλεγε...
-Όχι γλυκιά μου..To "Supergirl" από Reamonn να βάλεις...

Έτσι και έγινε... Και φυσικά της το αφιέρωσα...Δε μιλήσαμε καθόλου όσο έπαιζε το κομμάτι..Είναι και δικό μου αγαπημένο. Μόνο την άκουσα να ψιθυρίζει όσο έπαιζε...

"...And then she'd say, it's Ok, I got lost on the way
but I'm a supergirl, and supergirls don't cry.
And then she'd say, it's alright, I got home late tast night,
but I'm a supergirl, and supergirls just fly...."

We are GR!!

Χαλαρά, την Κυριακή θα τρώμε τα νύχια μας πάλι από το άγχος τα τελευταία 5 λεπτά του αγώνα!! Τώρα που θα κερδίσουμε και την Ισπανία πρέπει να επισπέυσω και τα μαθήματα Ισπανικών μου, για να τους κοροιδεύω στη γλώσσα τους! Μέχρι την Κυριακή προλαβαίνω??
Χε,χε, ανεξάρτητα αποτελέσματος την Κυριακή εγώ δηλώνω περήφανα ότι έιμαι Ελληνίδα, και ας μην υπάρχει μετα σιγουριάς Ελλάδα μέχρι την Κυριακή απο τις φωτιές.... Και μια και είπα για φωτιές, ας μεταφέρω ένα κοινωνικό μήνυμα:Έ, και μιας και αρχίσαμε τα κοινωνικά μηνύματα, ας μεταφέρω και άλλο ένα με λίγο πιο χιουμοριστικό χαρακτήρα....
Αυτά. Αντε καλό Σαββατοκύριακο, και ΜΕ ΤΗ ΝΙΚΗ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Αθήνα....τη νύχτα.

Χθες το βράδυ, σχεδόν χαράματα με επισκέφτηκε η Βερόνικα. Μου είπε πως ήθελε να μου περιγράψει κάτι που της συνέβη. Της είπα να έρθει, αν και ήμουν πολύ κουρασμένη για συζητήσεις εκείνη την ώρα... Μου είπε: "Oχι, δε θα έρθω σπίτι σου, θα σε πάρω να πάμε μια βόλτα."

Καθώς ανεβαίναμε τη Συγγρού προς κέντρο, άρχισε να μου μιλάει....
Λοιπόν όπως ξέρεις, είσαι εδώ μαζί μου γιατί σου είπα πως θέλω να σου πω κάτι..Σου έχω πει για το Σεμπαστιάν, τον ελληνογάλλο φίλο μου, που μου μιλαγε στην αγγλία για την Αθήνα? Όχι δεν είναι συναισθηματικής φύσεως αυτό που θέλω να σου πω για εκείνον... Περάγαμε τόσα πολλά βράδια μαζί στο Λονδίνο κι εκείνος μου έλεγε πόσο πολύ θέλει να γυρίσει πίσω, στην Αθήνα.. κι εγώ με το μικρό μου μυαλό δε μπορούσα να το καταλάβω... Έχει γυρίσει όλο τον κόσμο, έμενε στο Παρίσι, στο Λονδίνο και μπορούσε να επιλέξει που να ζήσει κι όμως μου έλεγε πως θέλει να γυρίσει πίσω στην Αθήνα... Πως δεν υπάρχει τίποτα πιο ρομαντικό και όμορφο και ζωντανό συναίσθημα από αυτό που σου δημιουργείται όταν κάνεις βόλτες το καλοκαίρι στην Αθήνα τη νύχτα.. Την έχεις δική σου, μου έλεγε, μόνος σου. Και πάλι δε μπορούσα να τον καταλάβω... Βλέπαμε "Φτηνά Τσιγάρα" και μου έλεγε πως έβλεπε τον εαυτό του να πρωταγωνιστεί..Εγώ δεν μπορούσα να καταλάβω και πάλι.. ούτε ο σκηνοθέτης του έργου μου έδινε να καταλάβω... 'Οπως κι εσύ έτσι κι εγώ είμαι άνθρωπος της παραλίας, της παραλιακής. Και αυτό γιατί γυρίζαμε πίσω στην Αθήνα καλοκαίρια.. Από κέντρο, ούτε για ψώνια δε πηγαίναμε...
Ξέρεις, η μόνη φορά που πήγα κέντρο και νύχτα ήταν μια φορά που ήμουν πιο μικρή και έφυγα από το σπίτι κατα τις 2.30 και πήρα κρυφά το αμάξι να συναντήσω ένα γκόμενο κάπου προς το Γαλάτσι, που δεν ήξερα καλά καλά πως να πάω.. και χάθηκα στα στενάκια..
Μίλησα με άντρες που ήταν από άλλες χώρες και δούλευαν στα φανάρια τα πρωινά, μίλησα και με άντρες που ήταν ντυμένοι γυναίκες, για να μπορέσω να φτάσω από εκεί που ήμουν στον προορισμό μου... Μου άρεσε αυτό. Σκεφτόμουν πως έιμαι ριψοκύδινος άνθρωπος, και πως αφού την έβγαλα καθαρή, ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία. Μετά, μεγαλώνοντας λίγο ακόμα, κατάλαβα πόσο επικύνδινο ήταν μια κοπελίτσα 20 χρονών να γυρναέι μόνη της στα στενά γύρω από την Ομόνοια, προσπαθώντας να βγει στην Πατησίων... Είπα μέσα μου τότε πως με είχε γοητεύσει η νύχτα.....
Σήμερα κατάλαβα πως με είχε γοητεύσει η Αθήνα.. Και σήμερα θέλω να σου εξομολογηθώ πως εδώ θέλω να μείνω... Μου αρέσει το συναίσθημα αυτό. Είναι όπως μου το περιέγραφε ο Σεμπαστιάν..όπως την είχε δει εκείνος.. Να δες την κι εσύ....














Κοίταξα γύρω μου...Ήμασταν μέσα στο αυτοκίνητό της, ένας ανοιχτός παλιός σκαραβαίος... Κόκκινος. Της λέω "Σταμάτα. Σταμάτα τώρα θέλω να κατέβω...." Παρκάραμε στο Ζάππειο. Της λέω "Δείξε μου... Δείξε μου τί είδες και θέλεις να μείνεις....." Περπατήσαμε..Όλο το βράδυ.. Είχαμε την Αθήνα δική μας..Μόνες μας. Δε μιλούσαμε μεταξύ μας, όχι γιατί δεν θέλαμε αλλά γιατί δε χωρούσε καμμία συζήτηση σε αυτό που κάναμε. Δέν θελαμε κανέναν. Νοιώθαμε γεμάτες.. μα πάνω απο όλα, νοιώθαμε.
Το πρωί με γύρισε σπίτι να κάνω ένα μπάνιο και να πάω στο γραφείο. Ανεβαίνοντας προς Αγια Παρασκευή παρόλη την κίνηση στο Καλλιμάρμαρο, είχα άλλη διάθεση. Σκεφτόμουν τον πατέρα μου που μου έλεγε Παρε τον φίλο σου παιδί μου και πηγαίνετε στο Λυκαβητό...
Σήμερα μπαμπά...σήμερα.
Take care.
Vaggie

Always....in my heart...

Just before I go to sleep
There's a rendez-vous I keep
And, my darling, till we do
You are always in my heart

Το ασχετο του post: θα μου λείψεις πάλι....

Γυρίσατε??? (από φωνή Τ.Καρέζη στο "Δεσποινίς Διευθυντής")

Μπορεί η Τζένη Καρέζη να το ρώταγε στον Αλέκο Αλεξανδράκη, για να επιβεβαιβεώσει την επιστροφή του από το Μεσολόγγι, εγώ όμως το ερωτώ για τον καημένο τον Αθηναίο εργαζόμενο...
Η δουλειά μου από το σπίτι μου απέχει μια μεγάλη απόσταση με αποτέλεσμα να πρέπει να διανύσω όλη την Αθήνα για να φτάσω. Κατα συνέπεια για να κάνω την απόσταση απο Καλλιθέα- Αγια Παρασκευή ξεκινώ 8, 8 παρά από το σπίτι για να είμαι στις 9 εδώ.
Όπως καταλαβαίνετε, ε ναι!!! Γκρινιάζω που πρέπει να ξυπνάω στις 6.45 για να πιάσω δουλειά στις 9. Είμαι ανθρωπός που έχει ερωτική σχέση με τον ύπνο και ΟΧΙ (!!!!) δε θέλω να χωρίσω.
Τώρα λοιπόν τον πολύ ωραίο Αυγουστό, ο κόσμος πήγε διακοπές.. Όχι για πολύ καιρό, αλλά αυτές τις 10 εργάσιμες που ξύπναγα 8 παρα δέκα, ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος!!!
Από σήμερα το πρωί όμως, αυτό το υπέροχο πρωινό ταξίδι μου προς τη δουλειά που διαρκούσε μόνο 15 λεπτά έλαβε τέλος.
Και ερωτώ λοιπόν εγώ: Γυρίίίίίίίίίίίίίίσατε???????? Και αν ναι, ΓΙΑΤΙ?????
Γιατί πρέπει εγώ τωρα κάθε πρωί να αντιμεπίζω την κατάσταση της φωτογραφίας στο Καλλιμάρμαρο (που δε ξέρω αν φαίνεται αλλά το φανάρι είναι πράσινο κι όμως είμαι ακόμα εδω και δε προβλέπεται να τσουλάει και γρήγορα το πράγμα..).
Γιαυτό, φίλε οδηγέ, υπομονή....
Take care...
Vaggie

το άσχετο του post: την φωτό την τραβηξα σήμερα το πρωί καθώς πήγαινα στη δουλειά.... Και πρέπει να καταλάβαινετε την αγανάκτησή μου αφου το post αυτό προηγήθηκε του post αφιερωμένο στις διακοπές μου....

My name is Άρης...από το Ψάρης!

adopt your own virtual pet!

Ταϊστε με άφοβα!