Με μια μελωδία....

Δε μπορώ να σε κοιτάζω
και στα λόγια να μη βάζω..
" Σ' αγαπώ...."

Tell you something that I've found... that the world's a better place when it's upside down, boy!!!

Χωρίς Λόγια....
Ή μάλλον με έναν λόγο...
Ευχαριστώ....

artistic credits to akol

Είναι ωραία στον παράδεισο...

Στη μέση του πουθενά, μια σκηνή και μια φωτιά..
Ελευθερία...
Τόσο έντονη η κυριαρχία της φύσης που σε τρομάζει..
Όταν εξοικιώνεσαι, σε απελευθερώνει....
Σε αδειάζει και σε γεμίζει ξανά..
Εικόνες που δε μπορείς να περιγράψεις...
Στιγμές που δε μπορείς να αναμεταδώσεις..
Ένα κόκκινο φεγγάρι, στη μία τη νύχτα, να βάζει φωτιά στην σκοτεινή θάλασσα.. κι εσύ, μέχρι να σηκωθεί ψηλά να αναρωτιέσαι τι είναι αυτό το "εξωγήινο" πράγμα..
Τόση ώρα κοιτάς τη φωτιά σου, γιατί αυτό έχεις μάθει να βλέπεις σαν πιο όμορφο..
Μέχρι που σηκώνεις το κεφάλι ψηλά, και κάπου εκεί αρχίζει η μαγεία..
Εκατομμύρια αστέρια και αστεράκια είναι πάνω από το κεφάλι σου. Τόσα πολλά που δε ξέρεις αν βλέπεις πραγματικά τον ουρανό!
Μαγεύεσαι και αρχίζεις να χορεύεις...
Το χορό της φωτιάς όπως τον λες.....

Έρημα κορμιά του φεγγαριού κρατήρες
αθώα στο σταυρό Πιλάτοι στους νιπτήρες
έρημα κορμιά χαρούμενα θλιμμένα

κρυφές περαταριές για τ' άγνωστα τα ξένα....

Your greatest fear... your greatest strength.

Ακόμα κι αν λένε πως τα ζώα μυρίζουν το φόβο σου και κατά συνέπεια την αδυναμία σου απέναντι σε αυτά, με τα συναισθήματα και την ψυχική δύναμη δεν είναι έτσι...
Ο φόβος σου, είναι η αδυναμία σου; 'Η τελικα η δύναμή σου;...
Όταν περιμένεις κάτι που φοβάσαι πολύ να αντιμετωπίσεις, και τελικά, όταν περνάει, συνειδητοποιείς ότι δεν ήταν τόσο δύσκολο, τι σημαίνει αυτό για σένα;
Ότι το φοβόσουν τόσο πολύ που το εκανες στο μυαλό σου πολύ μεγαλύτερο απ' ότι ήταν.. ή ότι έγινες πιο δυνατός για να το αντιμετωπίσεις και τελικά τα καταφερες;...
Εγώ ακόμα ψάχνω την απάντηση μέσα μου...

Go and get a life!!!

Γυρίζοντας από το γραφείο μία Παρασκευή απόγευμα, έχω βγάλει τα τακούνια (που συνοδεύουν την αταιριαστη για Παρασκευή preppy εμφάνισή μου) και οδηγώ ξυπόλυτη...
Όπως κάθε φορά έτσι και τώρα, ανοίγω το ραδιόφωνο για να βρώ μουσικούλα που να εκφράζει την διάθεσή μου εκείνη τη στιγμή και, αν θες, να την επηρεάσει κι ολας..
Κάποια στιγμή, πατώντας next μέχρι να βρω τον επόμενο σταθμό που θα παίζει κάτι "καλό", διέκρινα έναν ενδιαφέρον ηλεκτρονικό ήχο.. Στάματησα εκεί το ψάξιμο, και άκουσα το κομμάτι. Μου άρεσε πολύ, μα δε μου θύμιζε τίποτα ώστε να μπορέσω να μαντέψω την προέλευσή του.. Έτσι, μου παρέμεινε άγνωστο, και το ξέχασα...Μέχρι που το ξανάκουσα, και το αναγνώρισα, μα και πάλι παρέμεινε άγνωστο...

Χθες το βράδυ ήμουν σε μια συναυλία.. 'Εναρξη του συγκροτήματος θα έκανε η Olga Kouklaki... Ποιά να είναι, αναρωτήθηκα, χωρίς να δώσω και ιδιαίτερη σημασία..
Στις 9.45, στο θέατρο Πέτρας, με ταξιδέυει αισθησιακά το Get a life της Olgas Kouklaki. Το τρίτο κομμάτι που έπαιξε.. Με είχε κερδίσει ήδη η γκόμενα... Με είχε κερδίσει η μουσική της...
Στο πέμπτο κομμάτι, κόλλησα. Ήταν ο ίδιος ηλεκτρονικός ήχος που μου είχε αρέσει τότε. Το κομμάτι το λένε "Her own right" και σήμερα παίζει από το πρωί στο repeat.. Η Olga μου τα είπε μέσω της συνεντεύξής της στο Lifo.
Αν βαρεθείς να διαβάσεις όλη τη συνέντευξη, σου παραθέτω το παρακάτω για να καταλάβεις το ελληνικό star system, και την show biz:

Όταν είχα ξεκινήσει να γράφω μουσική εδώ στην Ελλάδα και πήγα το δίσκο μου σε εταιρεία, μου τον πέταξαν στα μούτρα και για δυο μήνες έκλαιγα. Τον ίδιο δίσκο τον έστειλα στο εξωτερικό σε πέντε εταιρείες και οι πέντε ενδιαφέρθηκαν να τον κυκλοφορήσουν!

Τώρα έρχεται και παίζει σε συναυλίες με υφάκι, και καλα κάνει, γιατί γράφει μουσική και στίχους μόνη της.. Γιατί είναι δημιουργός και όχι ξέκωλο. Γιατί όσοι ήταν χθες στη συαυλία γούσταραν με τους ήχους της...


PS: Αυτό που σκεφτόμουν χθες είναι κρίμα που δε κάνω πια ραδιόφωνο... κι εσείς που κάνετε ακόμα και ενδεχομένως με διαβάζετε, μη τα παρατάτε... Αξίζει.

"....πέτρα!"

"Τιποτα, δε χτίζεται πάνω στην πέτρα..
Ολα πάνω στην άμμο χτίζονται...
Μα εγώ θα χτίζω πάνω στην άμμο,
σαν να ΄τανε η άμμος... Πέτρα!"

Γιατί ήρθε του Αγ. Βαλεντίνου και ξέρω από που!

"Όταν αγαπάς κάποιον, οι βλεφαρίδες σου ανοιγοκλείνουν και βγάζουν αστεράκια"
- Αλεξάνδρα, 4 ετών

"Στην καρδιά σου καίει μια μικρή φωτιά..."

Κάποια πράγματα, τελικά, είναι πολύ δύσκολα και επίπονα.

Ρήσεις του τύπου: "Πονάει πόδι-κόψει πόδι" ή ακόμη πιο σοφά "Ό,τι δε λύνεται, κόβεται", κατέληξα, ότι είναι λόγια πολύ εντυπωσιακά, αλλά μόνο όταν δίνεις συμβουλές.
Υπάρχουν πολλές σκέψεις, που όμως δε θέλεις να κάνεις. Κατά συνέπεια, μπαίνεις στο robot-state of mind.
Ξυπνάς το πρωί, κάνεις ντουζ, ντύνεσαι λές μια καλημέρα στη μαμά σου και μετά, μπαίνεις στο αυτοκίνητο για το γραφείο (υπάρχουν καμμιά φορά στιγμές αδυναμίας, που παίρνεις μια μεγάλη εισπνοή προσπαθώντας να διακρίνεις το άρρωμα του, και να νιώσεις την παρουσία του).
Φτάνεις στο γραφείο μετά από περίπου μια ώρα στο δρόμο. Όση μουσική και να ακούσεις, όσο άσχετη και να προσπαθήσεις να είναι κάνοντας συνεχώς skip στους σταθμούς που συνήθως ακούς, σίγουρα θα παίξει αυτό το τραγουδάκι που επίσης σίγουρα θα έχετε τραγουδήσει μαζί.
Μπαίνεις στο γραφείο, λες σε όλους καλημέρα, και όλοι σε ρωτάνε τι έχεις και είσαι συννεφιασμένη και σήμερα. Τί να τους πείς? Ότι έρχεται του Αγίου Βαλεντίνου και εσύ το μόνο σχόλιο που κάνεις είναι: Από πού (!?)...
Κάθεσαι στο γραφείο σου και ανοίγεις το Outlook και το Gmail ταυτόχρονα. Έχεις 6 emails στο ένα και 4 στο άλλο. Τα 6 επιβραβέυουν τη δουλειά σου και τα 4 το πόσο καλή φίλη είσαι. Με κανένα δεν ανοίγει ο ουρανός σου. Και δεν αναρωτιέσαι ούτε καν γιατί. Ξέρεις. Όσο και αν ξέρεις ότι είναι λάθος σου λείπει αυτό που σου ρουφάει το μυαλό. Σου λείπει. Αλλά δε μπορείς να το πείς. Ούτε να το ζητήσεις.
Ξεκινάς να δουλεύεις. 9-5. Σερί. Είσαι τυχερή όταν καταφέρνεις να το κάνεις. Τις υπόλοιπες, που δε τα καταφέρνεις, υπάρχουν διαστήματα που τα σκέφτεσαι πάλι.. Και τότε χάνεσαι.
Ξέρω πως είσαι, ποιά είσαι και πώς επιβιώνεις. Θέλεις απλά να βρεθεί κάποιος και να σου πεί πως αν και φαίνονται δύσκολα, όλα όμως θα πάνε καλά. Και αυτό σου αρκεί για να πιστέψεις στη δύναμή σου και να τα καταφέρεις. Αυτό που σε πειράζει τώρα και λυγίζεις, είναι που δεν υπάρχει κάποιος που εμπιστεύεσαι να στο πει. Κι ας μη ξέρει. Κι ας μη το πιστεύει. Αρκεί που θα το πιστέψεις εσύ.
Θέλω να χαμογελάσεις. Να χαμογελάς!
Καλή εβδομάδα.

Σε στυλ να μη ξεχνιόμαστε....

Θυμάσαι τότε παλιά που είχα παλι εκείνο το post με τα "θέλω"Vs "δεν θέλω" ? Θα σου πώ τώρα τι ισχύει για αυτό το μήνα...
Γιατί αυτά με απασχολούν και γιατί θα τα διαβάσεις κι αυτά, όπως και τότε, χωρίς επεξήγηση.

• Θέλω να πάω στη Βαρκελώνη.
• Δε θέλω να πάω, αν δε πάμε μαζί.

• Θέλω να κοιμηθώ και να ξυπνήσω στο τέλος του μήνα.
• Δε θέλω, όταν ξυπνήσω, να είναι πάλι συννεφιασμένος ο ουρανός μου.

• Θέλω να σου ομορφύνω τη ζωή.
• Δε θέλω να το ξεχάσεις αυτό......

Ένα βράδυ λίγο αλλιώτικο...

...Έλεγε η καρδιά, αν βρεις αγάπη χτύπα
Στο 'πα μια βραδιά που είχα γίνει σκνίπα...

www.workaholic.gr

Καλημέρα.

Είμαι σίγουρη ότι εσύ που με διαβάζεις συχνά, που καθώς με διαβάζεις λες, "αχ κι εγώ τα ίδια περνάω!", "παντού τα ίδια είναι, μη συγχίζεσαι"... θα βρείς τον "ψυχολόγο" σου στο www.workaholic.gr. Just click it, join it, and let the show begin!!!!
Γιατί όπως λέει και στο "Ποιοί είμαστε"....

Αν μαζευτούμε πολλοί και πούμε τι πραγματικά αισθανόμαστε, ίσως κάτι, κάπου να αλλάξει. Αυτό το forum τρέφει την κρυφή φιλοδοξία να γίνει κάποια στιγμή μοχλός πίεσης προς τις εταιρείες, και να χαράζει πολιτικές ΑΠΟ τους εργαζόμενους ΓΙΑ τους εργαζόμενους...

Κάποια στιγμή, καιρός θα είναι να ανακυρηχθούν από ΕΜΑΣ τα BEST WORKING PLACES σύμφωνα με αυτούς που πραγματικά τα βιώνουν και τα ζούν!


Enjoy!!!!!

My christmas gift.....

Dear Santa....
This year i wasn't so naughty....
So, please, i am asking for this gift, in order to be "soooooo naughty"!!!


Thank you.

Είσαι νεράιδα της αυγής, η πιο 'μορφη όλης της γης..

...αν και χθες ήταν η μέρα της συγγνώμης, εγώ θα σου πώ ευχαριστώ...

Κι όποιος κατάλαβε, καταλαβε.

Πόσο ακόμα θα γυρνάς στα στέκια εκείνα που σ΄ έχουνε πικράνει
Ανήσυχο μου αλάνι πότε θα βρεις λιμάνι τόση ντροπή δεν φτάνει
Το κόλπο αφού δεν πιάνει ετούτο το σεργιάνι γέμισε μυστικά.

...Θα ΄σαι πάντα το παιδί που χει κάνει αταξία.

credits to Stavento: δίσκος:Γρίφος, track: Πόσο ακόμα

Με γροθιές και κλωτσιές...

Όσο αγαπάω μένω πίσω.....
κι όλο μ'αφήνεις να σ'αφήσω....

Γράμμα στον Υπουργό...

Αξιότιμε κύριε Υπουργέ Εθνικής Άμυνας,

Σας μιλώ εκ μέρους όλων των Ελληνίδων, που ξέρω ότι πάντοτε εκτιμάτε και υπολογίζετε. Βέβαια, ναι μεν σας μιλώ εκ μέρους όλων αυτών, αλλά όπως θα παρατηρήσετε και παρακάτω, θα συγκεκριμενοποιήσω.
Για να μπώ στο δια ταύτα, όλοι γνωρίζουν πως για εναν άντρα το φανταριλίκι, να το πω λαικά, είναι μανίκι (το εξήγησα ακόμα πιο λαικά, άλλωστε όλοι παιδιά του λαού είμαστε, έτσι δεν είναι?). Άσχημη ψυχολογία, νεύρα, εγκλεισμός, αυπνίες, βρώμια, πείνα, καταπίεση, στέρηση.. και όλα αυτά τα άσχημα που περνούν τα αγόρια μας.
Πάνω εδώ έρχομαι να επισημάνω το δύσκολο έργο των γυναικών την περίοδο που οι άντρες είναι στρατό. Γιατί με τέτοιο ψυχοσωματικό ταράκουλο που περνάνε όταν πάνε στρατό, για να αποφύγουμε τίποτα αυτοκτονίες, κάπου τα παιδιά πρέπει να ξεσπούν... Και ακριβώς αυτό το δύσκολο κενό καλύπτουν οι γυναίκες, αναγκαστικά. Είτε μάνες στρατιωτών, είτε γκόμενες, τραβάνε τα πάνδεινα οι καημένες. Και αυτό γιατί τα καμάρια μας, αρχίζουν να έχουν περίεργες ανασφάλειες τύπου: Και που ήσουν, και γιατί θα βγείς, και με ποιούς θα βγείς, τους ξέρω εγώ?, και αν θα βγείς θα με παρεις τηλέφωνο όταν φτάσεις σπίτι, και σε παρακαλώ να έρθεις αυτή την κυριακή, γιατί την άλλη το καθήκι ο λοχαγός/σμηνίας/δεκαεννέας θα μας χώσει. Κατάλαβες.. εγώ θα τρώω τα σκοπέτα μου και η Ελενίτσα μας θα αλωνίζει!
Ή στην άλλη περίπτωση: Άσε μας ρε μάνα πια, που θα κρυώσω, με έπρηξες αν κοιμάμαι ή αν τρώω! Και δε χρειάζεται να έρθετε να με δείτε και αυτό το σαββατοκύριακο, με καταπιέζετε!
Πόσα να αντέξει κιαυτή η δόλια η μάνα! Η δε γκομενα, αφήστε τα.
Και πάνω έδω θα ήθελα να συγκεκριμενοποιήσω. Εκ μέρους όλων των γυναικών που τραβάνε τα πάνδεινα, κατά την εκπλήρωση της στρατιωτικής θητείας του αρσενικού τους, θα σας παρακαλέσω να κατανοήσετε την άμεση προτεραιότητα που πρέπει να δώσετε στο παρακάτω αίτημά μου:
Επειδή οσονούπω θα ανήκω κι εγώ στην παραπάνω κατηγορία γυναικών (και δεν εννοώ της μάνας) σας παρακαλώ να μου στείλετε τον παρακάτω κύριο στο σπίτι, για τη δική μου ψυχολογική υποστήριξη.

Καταλαβαίνετε, ότι το αίτημά μου είναι απόλυτα εφαρμόσιμο. Κι εγώ, ως ενδειξη ευγνωμοσύνης, δεσμέυομαι να καταγράψω το αποτέλεσμα της μεθόδου και να σας μεταβιβάσω τα πνευματικά δικαιώματα, ώστε να το προτείνετε ως δική σας ιδέα στο κόμμα σας!

Ευχαριστώ εκ των προτέρων,
Ελένη Καλοπερασοπούλου




Υστερόγραφο,
Τυχόν ομοιότητες σε πρόσωπα και καταστάσεις, είναι εντελώς συμπτωματικές.

Smells like teen...memories.

Ήταν ένα από αυτά τα πολύ ζεστά απογεύματα... Αυτά τα τελευταία του Σεπτεμβρίου, που η Βερόνικα εμφανίστηκε μετά τον περίεργο χειμώνα που πέρασε. Την είχα αφήσει να γυρίζει τον κόσμο μέχρι να βρεί τον εαυτό της. Και αυτό γιατί δεν ήξερε τι έψαχνε... Για να εμφανίστηκε λοιπόν μάλλον το βρήκε!
Είχα μεγάλη περιέργεια να δω τι θα μου έλεγε αυτή τη φορά! Ποιά ιστορία της θα με σόκαρε ή θα με συγκινούσε... Άραγε θα μου έλεγε ξανά για εκείνον?! Δεν ήξερα... Ούτε αν θα μου έλεγε, ούτε αν ήθελα να ακούσω αν τελικά μου έλεγε.
Θα περνούσε να με πάρει για να πάμε να τα πούμε by the sea όπως συνηθίζαμε να λέμε μεταξύ μας, όταν εννοούσαμε το γνωστό μπαράκι-στέκι μας στην παραλιακή. Εκεί λέγαμε όλες τις αλήθειες και ότι μας πονούσε. Γιατί ήταν όμορφα και οικεία. Γιατί δεν είχε ωραίους μπαρμεν να μας αποσπούν την προσοχή.. Γιατί ήταν κοντά στο σπίτι μας.
Ήρθε στις 6.15. Ποτέ καθυστερημένη, πάντα στην ώρα της. Μπήκα στον κόκκινο σκαραβαίο της και με κοίταξε χαμογελαστή και απλά είπε "Γύρισα." και ξεκίνησε για την παραλία...
Κάτσαμε στα τραπεζάκια πάνω στη θάλασσα. Να μην μας αποσπά ούτε καν η μουσική του μαγαζιού....
Της λεω: "Εχεις να μου πείς ε....?!".
Άναψε ένα τσιγάρο, τράβηξε βαθειά την πρώτη ρουφιξιά και μου είπε: "Είμαι σίγουρη πως θα θέλεις να μάθεις γιατί γύρισα, πως πήρα την απόφαση, τι έγινε, τι άλλαξε...Άκου λοιπόν την παρακάτω ιστορία....

Εκείνο το βράδυ είχα πιεί πολύ...Από εκείνο το πρό στυχα κόκκινο κρασί. Από εκείνο το κρασί που έπινα μαζί του... Ούτε κατάλαβα πότε με πήρε ο ύπνος. Όταν ξύπνησα άνοιξα τις κουρτίνες... Σχεδόν όλα είχαν γκρίζα όψη. Κι εγώ ταίριαζα στο τοπίο. Γκρίζα ήμουν. Άγχρωμη. Το κόκκινο κρασί είχε εξατμιστεί.. Αν η ζωή μας είναι στιγμές, τότε πρέπει να τις δημιουργούμε, σκέφτηκα....
Έφτιαξα έναν μεγάλο ζεστό καφέ, κατέβηκα και αποφάσισα αντί να πάρω το αυτοκίνητο να περπατήσω. Το σπίτι ήταν κοντά σε μία μαρίνα..Θυμάσαι το St Catherine's Dock? Κάπως έτσι ήταν. Με πολλά μαγαζάκια και λουλουδάκια στη μία μεριά, και στη μέση, προσβάσιμο από μια ξύλινη γέφυρα, ένα παλιό καφέ με ρετρό μουσική και διακόσμηση. Αταίριαστο με την εποχή μας, αλλά για μένα ιδανικό, αγαπημένο...
Αφού περπάτησα μέχρι εκεί, σκέφτηκα να πάω από το μεγάλο δρόμο και όχι τον σύντομο... Ήθελα να απολάυσω την κάθε στιγμή την κάθε εικόνα...
Περπατούσα αργά..Κόσμο δεν είχε να με αγχώσει ή να μου δώσει ασυναίσθητα ρυθμό....
Ξαφνικά ένιωσα ένα ρεύμα αέρα να έρχεται προς το μέρος μου. Σταμάτησα να το εισπέυσω, και όταν τα κατάφερα ο εκγέφαλός μου σταμάτησε. Η καρδιά μου πάγωσε. Τρόμαξα... Λένε πως δεν είναι μόνο οι εικόνες, εκείνες που φέρνουν αναμνήσεις, αλλά και οι μυρωδιές.... Και εκείνη τη στιγμή, με τη μεγαλιώδη εισπνοή μου, πήρα μέσα μου τη μυρωδιά του. Οι εικόνες του περνούσαν απο μπροστά μου απανωτά, και οι αντιδράσεις μου ήταν σαν να είχα πάθει ηλεκτροσόκ. Γύρισα να κοιτάξω πίσω. Ήμουν τόσο σίγουρη ότι θα ήταν εκεί. Μή με κοιτάς με γουρλωμένα τα μάτια... αυτά συμβαίνουν μόνο στις ταινίες.
Μόλις γύρισα πάλι μπροστά, ένιωσα τόσο μόνη σε αυτή την πόλη. Κι ας ήταν κι αυτός σε αυτή. Δε θα τον έβλεπα ποτέ ξανά. Βούρκωσα και στη συνέχεια έκλαψα τόσο βαθειά, όσο δεν έκλαψα όταν πραγματικά ήξερα ότι τον είδα για τελευταία φορά. Κοίταξα το καφέ μπροστά μου...
Ήθελα να βάλω χρώμα στο γκρίζο εκείνης της μέρας.
Ήθελα κόκκινο στη ζωή μου. Όχι το κόκκινο του αίματος, από την πληγή του.. ή του κρασιού μας.. Ήθελα το κόκκινο του πάθους, για κάτι καινούριο, για κάτι δυνατό...
Κι έτσι αποφάσισα να μην κυνηγάω, ασυναίσθητα, φαντάσματα και γύρισα! Δεν έχω κάτι να φοβηθώ.. παρά μόνο να περιμένω...
Και αν με ρωτήσεις αν βρήκα τι έψαχνα?...Ναι! Βρήκα τι έψαχνα, και το παραδέχτηκα, και δε το θέλω πια!
Εκπληκτη χαμογέλασα και αυθόρμητα της λέω:"... Τόσο απλά?!"
Εκείνη ανασήκωσε τους ώμους της και είπε: "Ναι! Τόσο απλά! Στην υγεία μας!"

Forbidden games...

Και στο 'χω πει... Μη το παίζεις αυτό το παιχνίδι....
Αφού όλο χάνεις....

Και ο Ιζνογκούντ ήταν Έλληνας!!

Τα γεγονότα λαμβάνουν μέρος κυρίως στη Βαγδάτη, αλλά και στις γύρω περιοχές, ενώ δεν λείπουν καθόλου και τα ταξίδια στο χρόνο. Ο Ιζνογκούντ είναι ο Μεγάλος Βεζίρης του χαλιφάτου, κι έχει βάλει ως μοναδικό στόχο στη ζωή του να εκθρονίσει τον Χαρούν Ελ Πασάχ(Haroun El Poussah), ο οποίος και είναι ο Χαλίφης. Είναι αρκετά γνωστή η συνεχώς επαναλαμβανόμενη φράση του Ιζνογκούντ, "Θέλω να γίνω χαλίφης στη θέση του χαλίφη" ("je veux devenir calife à la place du calife"). Ο Ιζνογκούντ έχει επίσης στο πλάι του έναν πιστό και ελαφρώς ηλίθιο (αν και όχι και τόσο ηλίθιο μερικές φορές) βοηθό, ονόματι Μπλιάχ Χαχάτ (Dilat Larat στο πρωτότυπο), ο οποίος τον βοηθά στην προσπάθεια εκπλήρωσης των σχεδίων του.
Ο Ιζνογκούντ ήταν Έλληνας?

ΑΠΟΔΕΙΞΗ:
Έστω ότι η παραπάνω ιστορία είναι μια παραδοχή (Πηγή: Wikipedia ). Αλλάζοντας τα δεδομένα, τα οποία θεωρούμε τυχαίες μεταβλητές με άλλα τυχαία αλλά πραγματικά, θα προσπαθήσουμε να αποδείξουμε ότι η καινούρια ιστορία ισχύει.

Έχουμε τα εξής δεδομένα:

• Βαγδάτη
• Ιζνογκούντ, Μεγάλος Βεζίρης
• Χαρούν Ελ Πασάχ, Χαλίφης
• Μπλιάχ Χαχάτ

τα οποία αλλάζουμε στην ιστορία μας με τις παρακάτω τυχαίες μεταβλητές:

• Ελλάδα
• Ευάγγελος Βενιζέλος, Πρωτοκλασσάτο Στέλεχος κόμματος
• Κώστας Καραμανλής, Πρωθυπουργός
• Γιώργος Παπανδρέου.

Η ιστορία γίνεται ώς εξής:

Τα γεγονότα λαμβάνουν μέρος κυρίως στην Ελλάδα, αλλά και στις γύρω περιοχές, ενώ δεν λείπουν καθόλου και τα ταξίδια στο χρόνο (π.χ. η εναλλαγή Καραμανλής-Παπανδρέου για πόλλά χρόνια) . Ο Ευάγγελος Βενιζέλος είναι ο Πρωτοκλασσάτο Στέλεχος του ΠαΣοΚ, κι έχει βάλει ως μοναδικό στόχο στη ζωή του να εκθρονίσει τον Κώστα Καραμανλή, ο οποίος και είναι ο Πρωθυπουργός. Είναι αρκετά γνωστή η συνεχώς επαναλαμβανόμενη φράση του Ευάγγελου Βενιζέλου , "Θέλω να γίνω αρχηγός του ΠαΣοΚ και Πρωθυπουργός". Ο Ευάγγελος Βενιζέλος έχει επίσης στο πλάι του έναν πιστό και ελαφρώς ηλίθιο (αν και όχι και τόσο ηλίθιο μερικές φορές) βοηθό, ονόματι Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος τον βοηθά στην προσπάθεια εκπλήρωσης των σχεδίων του.
ΙΣΧΥΕΙ. Άρα ο Ιζνογκούντ ήταν Έλληνας.

DISCLAIMER: NO OFFENCE!!!!!!!!!!!! Just Humor!!!!!!

Πάρτα! (στον εαυτό μου αναφέρομαι.)

Διακοπές.

Χα! Νομίζεις ότι κάνεις. Κι εγώ κι εσύ και ο κάθε ένας μαλάκας από εμάς που το παίζουμε άνθρωποι καριέρας , που ζούμε για την υστεροφημία μας στο επάγγελμα, που ανεβάζουμε πίεση με τον κάθε κομπλεξικό ανώτερο στην κλίμακα της εταιρίας που νομίζει ότι αυτή είναι και καμία άλλη. Γιατί αν υπομένεις τα απίστευτα ένα χρόνο ολόκληρο για να πάς στο νησάκι ή οπουδήποτε, να καυχιέσαι που έλειψες και απομονώθηκες, που έλιωσες στη θάλασσα στο σεξ και στα ξενύχτια, και που ξέχασες ότι υπάρχει πίσω σου το γραφείο στο οποίο θα ξαναπάς μετά, λέγοντας το «μετά» με τέτοιο ύφος σαν να τα έχεις όλα γραμμένα στα αρχίδια σου και να δουλέυεις από χόμπι, είσαι πολύ μεγάλος υποκριτής φίλε. Και καημένος είσαι. Κι εγώ μαζί. Γιατί τα ίδια μυαλά κουβαλάμε. Βιαζόμουν να πιάσω δουλειά για να χτίσω τη σκάλα που θα ανέβω για να κάνω την καριέρα μου και να αποδείξω-πρώτα στον εαυτό μου- πόσο αξίζω. Πάρτα μαλάκα. Εαυτέ μου, βεβαίως βεβαίως. Γυναίκα καριέρας και κολοκύθια τούμπανα. Ή , αν θές να στο πώ και αλλιώς, θα κάνεις εσύ καριέρα και τα αρχίδια μας κουνιούνται, που έλεγε κι ένας. Γυναίκα καριέρας, και θα ξυπνήσω ένα πρωί να πάω στο γραφείο μετά από 10 χρόνια και θα ξυπνήσει και η κόρη μου μαζί τρομαγμένη να μου ανακοινώσει ότι μάλλον της ήρθε περίοδος και εγώ θα της απαντήσω ότι «δεν είναι τίποτα παιδί μου, περίοδος σου ήρθε, πάρε μια σερβιέτα από το ντουλάπι, όπως στις διαφημίσεις, πήγαινε σχολείο, και θα τα πούμε το βραδάκι. Αν θέλεις κάτι να το πεις στον πατέρα σου, ξέρει κι αυτός. Εγώ πρέπει να φύγω, έχω meeting.» . Έτσι θα καταντήσω, το βλήμα, με πορεία ακριβείας μαθηματικών εξισώσεων. Αλλά εκεί. Την καριέρα μου. Που ήμουν στη Μήλο διακοπές αυτή την εβδομάδα του Αυγούστου που «εμείς οι εργαζόμενοι» πάμε διακοπές γιατί δε μπορούμε να λείψουμε άλλο, «πολλές δουλειές!», σε κάτι καταγάλανα νερά σε μια παραλία στο πουθενά, εμείς και κάτι γυμνιστές λίγο πιο κάτω, ημέρα Παρασκευή, (την Κυριακή Αγιος Γεώργιος και πίσω) και είναι που σε πιάνει η κρίσαρα. Που δε θες με τίποτα να γυρίσεις στην Αθήνα, ζηλεύεις αυτούς που έχουν 3 μήνες το χρόνο άδεια, ξέρεις ότι είναι μια απόφαση, αλλά δε τη παίρνεις. Φοβάσαι. Δε το πατάς το γαμημένο το κουμπί, να αλλάξεις την κοσμοθεωρία σου.

Και η πρακάτω φωτογραφία για να μη ξεχνιόμαστε...

το άσχετο του post: το ήξερες εσύ ότι το ΒΙ.ΠΕΡ. = Βιβλία Περιπτέρου? Είδες τι μαθαίνει κανείς?

το άσχετο του post2: θα συμφωνήσω με κάτι που διάβασα στο Nitro Αυγούστου: ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΟΥΛΑ ΤΗΣ ΕΦΗΣ (Θώδη) και θα συμπληρώσω ΝΑΙ ΣΤΗ ΨΗΦΟ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΕΦΗΣ (Σαρρή). Γιατί όπως και να το κάνεις η "μπαλκόνια" > "ούλα".