Θύμησες.

Καμιά φορά διαβάζω κάπου αυτό το στίχο και χαμογελάω.

" Έφτανε να χαμογελάς..."

Ειρωνία.

Σκιρτ.

Δεν υπάρχει λογική απάντηση σε πολλά ερωτήματα.

Δε μπορείς να εξηγήσεις γιατί ο έρωτας ζεί παθολογικά περί τον ένα χρόνο και μετά πεθαίνει, όπως επίσης ούτε γιατί μετά από κοντά δέκα, έρχεται μια μέρα που ξαναγεννιέται για να ζήσει στιγμιαία και να πεθάνει πάλι...

Χαθήκαμε με τη Βερόνικα. Με φάγαν οι δουλειές. Αυτό της έλεγα κάθε φορά που με έπαιρνε να τα πούμε. Να πούμε τα δικά μας. Δε προλαβαίνω. Αλήθεια σου λέω. Δεν είναι ότι προτιμώ να δω κάποιον άλλο και όχι εσένα. Έτσι της έλεγα, και άλλαζα θέμα. Καμιά φορά βγαίναμε να τα πιούμε, τάχαμου ότι ζούσαμε. Επιβιώναμε. Απλά.

Χθές είχε έρθει από το σπίτι. Α, ναι. Μετακόμισα. Σε πιο μεγάλο, από εκείνη τη γκαρσονιέρα στην ταράτσα μιας πολυκατοικίας που έμενα. Τώρα έχω και δωμάτιο για γραφείο. Που ποτέ δε κάθομαι. Έχω μεγάλο σαλόνι, και τραπεζαρία. Όλες κι όλες έχει έρθει 3 φορές. Χθές ήταν έκτακτη, πέρναγε από κάτω είπε. Φυσικά και χάρηκα που την είδα.

Ανοίξαμε ένα μπουκάλι παγωμένο κρασί, και αράξαμε στο μπαλκόνι.

- Ξέρεις, κατέβαινα τον μεγάλο δρόμο για το σπίτι σου, και είδα ένα αυτοκίνητο σαν του.. μου είπε και την διέκοψα γελώντας και λέγοντας...

- Χα, χα, ναι, και τώρα θα μου πείς ότι ήταν αυτός, γιατί αυτός έχει μόνο αυτό το αυτοκίνητο ε; χα,χα,χα..

- Ναι. Αυτός ήταν. Ναι. Και το αίμα μου πάγωσε.

Σοβάρεψα αμέσως. Αμέσως. Όπως και αν είχε λήξει εκείνη η σχέση, εκείνη την σεβόταν. Και τη σχέση τους και εκείνον.

- Αυτός σε είδε; τη ρώτησα.

Η αφήγηση σταματάει εδώ.

Προσπαθώ να φτιάξω μια ιστορία. Για το πως θα ήταν να τον δω μετά από χρόνια, που δε μιλάμε πια. Είναι η μόνη φορά που δε μπορώ να φανταστώ το τέλος της ιστορίας μου. Δεν ξέρω στην ιστορία μου οι ήρωες αν τελικά σταμάτησαν, αν βγήκαν απ΄το αυτοκίνητο, αν μίλησαν λίγο, αν μίλησαν πολύ, αν αγκαλιάστηκαν, για πόσο, αν τη φίλησε στοργικά, αν εκείνη ανταποκρίθηκε, αν αγαπήθηκαν ξανά έστω και στιγμιαία, ή αν ο ένας έκανε ότι δεν είδε τον άλλο και συνέχισαν την πορεία τους.

Δε μπορώ να φανταστώ τι θα γινόταν από όλα αυτά.

Και έτσι, δε μπορώ να γράψω ένα τέλος, μόνο και μόνο για την πληρότητα, χωρίς να το επιθυμώ.

Είναι ένα μονοπάτι που ακόμα δε μπορώ να σε παω.

Υπομονή.

Και μου το 'λεγαν...

Πρόσεχε μη πέσεις, πρόσεχε μη πέσεις, πρόσεχε μη πέσεις, πρόσεχε μη πέσεις, πρόσεχε μη πέσεις, πρόσεχε μη πέσεις, πρόσεχε μη πέσεις, πρόσεχε μη πέσεις, (....), πρόσεχε μη πέσεις, πρόσεχε μη πέσεις, πρόσεχε μη πέσεις, (...), πρόσεχε μη πέσεις.

Κι εγώ τι έκανα???

Πήγα κι έπεσα.

Αντοραμπλ γουόρντς.

Αγαπημένες λέξεις.

Όχι βάση νοήματος ή υπονοήματος.

Βάση ήχου.. ίσως βάση αυτό του γαργαλήματος στο αυτί ή στη γλώσσα μου (άρα σίγουρα στον εγκέφαλό μου) όταν τις ακούω ή τις αναπαράγω.

Η λίστα μου είναι μεγάλη (ή και μικρή). Πάντως σίγουρα δεν είναι πεπερασμένη. Κάθε λίγο προσθέτω και μια ακόμα.

Τώρα δε τις θυμάμαι όλες. Αλλά σίγουρα μπορώ να θυμηθώ 3,4 αμέσως αμέσως, και να δεσμευτώ ότι κάθε φορά που είτε θα θυμάμαι είτε θα προσθέτω σε αυτό το σύνολο αγαπημένων λέξεων, μία ακόμη, να το αναφέρω στο μπλόγκ μου, με παραπομπή σε αυτό το πόστ, για να θυμάστε κι εσείς!

Βέβαια κάποιος θα μπορούσε να πεί ότι με τον ρυθμό που γράφω εγώ τον τελευταίο και βάλε χρόνο, μάλλον μόνο λέξεις θα ποστάρω... οπότε δε χανόμαστε! Κι εγώ το ίδιο θα έλεγα, οπότε κρίνετε με, άφοβα!

Ταραταταααααααααααμ ταμ ταμ..

Πρώτη λέξη:

Καλειδοσκόπιο.

Και να την ακούω αλλά και να την λέω. Μάλλον περισσότερο να την λέω.

Μάλλον μου άρεσε από πάντα.. Όταν έμαθα πως λένε αυτό το φανταστικό παιχνίδι που έβλεπες μέσα "τον μαγικό κόσμο των νεραιδών".... :-)

Και στα αγγλικά, αμέ! Kaleidoscope. Με εκπλήσσει τώρα που παρατηρώ ότι στα αγγλικά το γράφουν με 1-1 σχεδόν αντιστοιχία (αναφέρομαι στο "ει" -> "ei" και όχι "e" ή "i").

Δεύτερη Λέξη:

Equilibrium.

Αυτή η λέξη μου αρέσει να την διαβάζω και να την λέω από μέσα μου να την ακούω εγώ από τον εαυτό μου. Τώρα που το σκέφτομαι δε ξέρω.. Προβληματίζομαι λίγο... Σου έχει τύχει εσένα να σου αρέσει αυτή η ανωμαλία με τις λέξεις?? Να τις διαβάζεις από μέσα σου (σιγανή ανάγνωση) και να τις φωνάζεις στον εγκέφαλό σου για να τις ακούσεις??? (Εδώ κάπου να σημειώσω πως αν με διαβάζει κανένας γιατρός, αν έχω πρόβλημα ας επικοινωνήσει διακριτικά μαζί μου. Μόνο σοβαρές προτάσεις.)

Η σωστή και ολοκληρωμένη εκδοχή αυτής της αγαπημένης μου λέξης είναι η εξής: economic equilibrium. Το τι σημαίνει... ακόμα το ψάχνω... Την διάβασα σε ένα paper πέρσυ το Σεπτέμβρη (του 2009) όταν έγραφα το proposal για το διδακτορικό μου.

Τρίτη Λέξη:

Ψιμυθιολόγος.

Χα! Το ξέρω ψάρωσες. Κι όμως σου είναι πολύ γνωστή λέξη.... αλλά στον εξελληνισμό της αγγλικής βερσιόν της! Ναι, ναι... Είναι η ελληνική λέξη της, πολύ γνωστής σε όλες μας, λέξης "μακιγιεζ"!

Την ανακάλυψα μια φορά στους τίτλους τέλους μιας σειράς.. και την πέταγα που και που, έτσι για να πουλήσω κουλτούρα.. χρόνια τώρα.. Και για χρόνια τώρα.. την λέω λάθος! Αν με ακούσετε λοιπόν ποτέ να λέω για "αψιμυθιολόγους".... κοροιδέψτε με ;-)

Τέρταρτη Λέξη:

Τζιμπρίλ Σισε!

Λατρεύω να την λέω! Λατρεύω!!!!! Καμία σχέση με το ποδόσφαιρο ή τον ποδοσφαιριστή. Καμία σας το υπόσχομαι... Αλλά... Λατρεύω να ακούω τον εαυτό μου δυνατά, να λεει ΤΖΙΜΠΡΙΛ ΣΙΣΕ! :) :) :) :) :)

Τα φιλιά μου!

Officer, Governance & Compliance

Ε, και?

Οι 5 ερωτήσεις και η 1 διαπίστωση αυτής της εβδομάδας.

Ερώτηση 1 (η περιέχουσα σπόντα) : Γιατί ακούω σήμερα συνέχεια "Καλή Σαιζόν"? Στα ραδιόφωνα, στο γραφείο, στο σπίτι... Επειδή, δηλαδή, έτυχε και ο επόμενος μήνας που λέγεται ΣεπτέΜβρης (και ΟΧΙ ΣεΜτέβρης), ξεκινάει στα μέσα αυτής της εβδομάδας? Γιατί να μη λένε σήμερα που είναι Δευτέρα (30/08) "Καλή Εβδομάδα" και την Τετάρτη (01/09), πολύ ευχαρίστως και δοκίμως, "Καλή Σαιζόν"?

Ερώτηση 2 (η γεννημένη στη Ρώμη τον Ιανουάριο, ή αλλιώς η ακόμη αναπάντητη) : Στα Ιταλικά μάθαμε το zucchini, panini,vicini, gattini... Διερωτηθήκαμε όμως... Το ΠΙΠΙΝΙ, είναι κι αυτό Ιταλική λέξη?????? (και μετά προκύπτουν κι άλλες ερωτήσεις.. τι γίνεται με την μπριγιαντίνη? Με την αιμοσφερίνη? Για να μη ρωτήσω για τον Σωτήρη Νίνη!!!)

Ερώτηση 3 (η εγκληματική) : Το Κουνούπι Τίγρης, προερχόμενο από την Αφρική, αφού πέρασε από Αθήνα, γιατί προτίμησε Θεσσαλονίκη? Το έχει διερευνήσει αυτό ο Υπερνομάρχης?

Ερώτηση 4 (η χιλιοειπωμένη) : Γιατί όταν τελειώνει ο μισθός μένει τόσος πολύς μήνας????

Ερώτηση 5 (η καλλιτεχνική) : Γιατι, το τραγούδι αυτό, πάντα να λέει "δε μπορώ"? Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω? Γιατί με τυρρανάς? Και φυσικα... Γιατί τα πεντοχίλιαρα δεν είναι πετσετάκια????

Διαπίστωση, η μία και μοναδική :

Still.

Κι όμως.
Ακόμα ένα Σεντόνι.
Πότε θα ξεσκεπαστώ??????

Για να εξηγούμεθα...

Δεν είναι ότι δε θέλω. Ούτε ότι δεν έχω χρόνο.

Είναι ότι, οτιδήποτε και να γράψω το σβήνω γιατί δε μου ("με", για τους εκ Θεσσαλονικης αναγνώστες) αρέσει.

Κάθε βράδυ βγαίνω έξω (εντάξει σχεδόν κάθε, αλλά υπάρχουν και εβδομάδες που είναι κάθε).

Με αυτούς τους ρυθμούς θα έπρεπε να έχω εκατομμύρια ιστορίες να σας πώ....

Αν όχι δικές μου (πραγματικές), σίγουρα επιρρεασμένες από κάτι που έιδα, άκουσα...

ΚΑΤΙ τελοσπάντων που να θέλω να το αναπαράγω είτε αυτούσιο είτε μετά από επεξεργασία.

Κι όμως. Τιποτα. Τ- Ι- Π- Ο- Τ- Α. Κι αυτό μη νομίζεις. Εκ παραδρομής θα γλυτώσει το σβήσιμο.

Μπορεί κάποιος να μου πει τι φταίει?????

Θα εκτιμηθεί ιδιαιτέρως.

28 και χωρίς εσένα. 22.

Έφηβος. Ενήλικας. Γυναίκα.

Η άλλη όψη.. (a.k.a. Η Παντόφλα!)

Είναι ακριβώς όπως θα περιέγραφε ένας άντρας την καθημερινότητά του.
Γιαυτό αξίζει να δώσουμε τον χώρο που αξίζει σε αυτό το σχόλιο του Ν1k0s:

Ο αντρας σηκωνεται ο κακομοιρος απο τα χαράματα για να πάει δουλεια ένω η γυναίκα ακομα κοιμαααααααται.... Μέσα στη μέρα δεχεται 2-3 ή και περισσοτερα τηλεφωνα απο εκείνη για να τον ζαλίσει με κουτσομπολίά του γραφείου ή με το οτι ο προιστάμενος της ύψωσε λίγο παραπάνω την φωνή σήμερα... Φυσικά ο αντρας είναι αυτός που θα γυρίσει τελευταίος στο σπίτι καθώς η μια ώρα που χαράμισε στο τηλέφωνο νωρίτερα έφερε τα πάνω κατω με τις εκκρεμότητες του στο γραφείο. Σπίτι θα βρει την μανδάμ στον καναπέ να ρωτάει επίμονα "Που θα πάμε απόψε;;; Δεν πιστεύω να μην κανονισες κάτι;;;". Εκεινος θα της εξηγεί οτι ειναι βραδιά Champions League και όλη η παρέα θα μαζευτεί σπίτι του Μάριου. Τοτε είναι που η άλλη παθαίνει υστερία και αρχιζει τις φωνές και τα κλάμματα που συνέχεια την παραμελεί για τους φιλούς του... Με τα πολλά τα ξαναβρίσκουν άλλα φυσικά ο αγώνας έχει πια τελειώσει. Εκεινος θα άραζε να δει τα στιγμιότυπα του βάζελου αλλα ακόμα και τότε η αλλη θα ήθελε να την έχει αγκαλία και να της απαντάει κάθε 10 λέπτα αν την αγαπάει και πόοοοσο... Η κοπέλα θα αποκοιμίόταν στο τέλος και ο ήρωας μας ούτε καν sex δεν θα απολάμβανε εκεινο το βράδυ....

Αν ζούσαμε σε ένα παράλληλο σύμπαν...

Εγώ τώρα θα κοιμόμουν στην αγκαλιά σου κι εσύ θα έβλεπες Αθλητική Κυριακή.

Το πρωί θα ξυπνούσες πρώτος και θα προσπαθούσες να μην κάνεις θόρυβο γιατί εγώ ξυπνάω λίγο αργότερα, παρόλο που έχω κοιμηθεί πιο νωρίς. Όπως κάθε φορά έτσι και αυτή εγώ θα καταλάβαινα ότι φεύγεις από το κρεβάτι και θα ξύπναγα τρομαγμένη, αλλά εσύ θα με καθησύχαζες ότι απλά φεύγεις για να πας στη δουλειά. Εγώ θα σε φιλούσα τρυφερά και θα ανησυχούσα μέχρι να πας στη δουλειά επειδή οδηγείς μηχανή. Μετά από καμια ώρα θα σηκωνόμουν κι εγώ να ντυθώ για το γραφείο.

Το μεσημέρι θα σε έπαιρνα τηλέφωνο να δω τι κάνεις, να σου πω πως παει μέχρι τώρα η μέρα μου, και να σε ρωτήσω αν έχεις καμία υποψία για το τι να κάνουμε το βράδυ. Εσύ θα μου έλεγες "ότι θέλεις" και εγώ θα έπρεπε να περάσω το διάλλειμα για φαγητό, σκεπτόμενη τι έχω όρεξη να κάνουμε σήμερα. Καμια ώρα πριν σχολάσω θα σε ξαναπαιρνα τηλέφωνο. Έτσι, αυτή τη φορά. Χωρίς λόγο. Αν αναφερόταν το θέμα του τί θα κάνουμε το βράδυ, μπορεί να σου γκρίνιαζα λίγο που "δε βρίσκεις ποτέ εσύ κάτι να κάνουμε", αν όχι, θα σου γκρίνιαζα όταν θα σε έπαιρνα πάλι τηλέφωνο επειδή θα είχα σχολάσει και θα γυρίζα σπίτι να σε ρωτήσω εσύ τι ώρα θα γυρίσεις περίπου.

Όταν θα ερχόσουν σπίτι, πάντα θα σε περιποιούμουν αν πεινούσες ή αν ήσουν κουρασμένος.

Και μετά θα γκρίνιαζα. Λίγο. Γιατί ούτε κι εγώ ήξερα τι ήθελα να κάνουμε για βράδυ.

Στο τέλος όμως θα σε αγκάλιαζα και θα έμενα εκεί για πολλή ώρα χωρίς να μιλάω, κι εσύ θα ευχαριστιόσουν τα αθλητικά στην τηλεόραση.

..Δεν είναι ωραία. Είναι μοναδικά!

... είπε και μετά μου χαμογέλασε γλυκά. Αυτό το χαμόγελό της σήμαινε την επικρότηση της στην απόφασή μου.. Αν και νομίζω ότι με τον τρόπο της η Βερόνικα μου είχε πει τη γνώμη της πριν πάρω την τελευταία μου αυτή απόφαση την οποία αποκλειστικά της ανακοίνωνα εκείνο το απόγευμα.

Μου έβαζε για μια ακόμη φορά τα ρούχα στη βαλίτσα, και μου έλεγε να πάω. Να φύγω από την ρουτίνα μου, μέσα στην οποία για πρώτη φορά είχα τόσο πολύ βολευτεί. Και δεν ήθελα, και φοβόμουν να αφήσω.. Κάποτε είχα τσακωθεί πολύ με τον τότε φίλο μου για αυτό.. Δεν ήθελε λέει να ξεβολευτεί από τη ρουτίνα του και εγώ νευρίαζα!!! Μου φαινόταν τόσο αστείο για έναν νέο άνθρωπο να μην αναζητά προκλήσεις στη ζωή του.. Και φυσικά τότε θεωρούσα τον εαυτό μου μια πρόκληση σε εκείνον, μια πρόκληση που δε μπορούσα να παραδεχτώ ότι δε τον προκαλεί.. Όπως και πολλά άλλα που μια γυναίκα ζητάει από τον σύντροφό της. <<Αυτό το "συνέχεια μαζί" που θέλει, δε το μπορώ... >>, μου εκμυστηρεύτηκε ένας συνάδελφος μου μια φορά που μιλούσαμε για τις σχέσεις μας.. Η πιο ειλικρινής συμβουλή που του είχα δώσει τότε είναι οτι έτσι είμαστε όλες. Όλες. Και αν υπάρχει μια γυναίκα που δεν είναι έτσι, να σηκώσει το χέρι ψηλά για να την χειροκροτήσουμε. Όλες έτσι είμαστε. Απλά μερικές από εμάς, είναι αρκετά έξυπνες για να το κρύψουν. Όπως καταλάβατε εγώ δεν ήμουν από αυτές, και έτσι χωρίσαμε. Αλλά νομίζω πλατειάζω....

Είχε έρθει από το σπίτι να κάνουμε το γνωστό απολογισμό των αποφάσεων μετά το τέλος του καλοκαιριού και να θέσουμε νέους στόχους όπως κάνουμε κάθε χρόνο.. Εγώ θέλοντας να παρατείνω αυτό το ραχατιλίκι που ονομάζω

"Κατάσταση: Λέω σε όλους, αφήστε με τώρα διαβάζω!! αλλά στην πραγματικότητα δεν κάνω τίποτα απλά περνάνε έτσι οι ώρες κι εγώ παράγω το καλύτερο δυνατό που μπορώ με πολύυυυυυυ αργούυυυυυς ρυθμούς, μεγαλοποιώντας το βαθμό δυσκολίας στους άλλους για να μπορέσω να εξηγήσω το γιατί μου πήρε τόσο πολύ να το ολοκληρώσω"

της έλεγα ότι ακόμα καλοκαίρι είναι καί οτι πρίν από λίγο κολυμπούσαμε, κυριολεκτώντας!

Εκείνη τη φορά όμως είχα να της πω. Ήθελα να της ζητήσω με βοηθήσει να ξεπεράσω το φόβο μου. Να αρπάξω την ευκαιρία και να φύγω. Να πάω. Να ζήσω εκεί. Να δουλέψω εκεί. Έστω και για το πεπερασμένο του χρόνου που μου προσέφεραν. Δεν ήταν λίγο, αλλά ούτε και πολύ. Ήταν ότι έπρεπε. Παρόλαυτά εγώ φοβόμουν... Και δε μπορούσα να το καταλάβω! Όσο και αν το σκεφτόμουν δε μπορούσα ακόμα να καταλάβω το γιατί.
Η Βερόνικα είχε έρθει για αυτό. Γιατί κάθε φορά ήξερα ότι θα μου πει αυτό που θα μου ανοίξει τα φτερά να πετάξω. Είτε πέρα μακριά... είτε προς το γυρισμό μου...
Χρειαζόμουν την αποφασιστικότητά της.
Αυτό που μου είπε ήταν... Κλείσε τα μάτια σου και δες τον εαυτό σου. Ναι. Αυτόν που ήσουν. Μη μου λές οτι άλλαξες. Αυτό είσαι και τώρα. Απλά φοβάσαι να το πιστέψεις. Κάνε στον εαυτό σου την ερώτηση αν θέλει να το κάνει, αν τολμάει. Όχι.. όχι σε αυτόν που τώρα φοβάσαι να τον εκθέσεις.. Στον άλλο.. τον παλιό.. Τον πληγωμένο. Σε αυτόν που υπερεκτέθηκε στις αποφάσεις της τόλμης του. Σε αυτόν. Που κάθε βράδυ σου λέει ότι σήμερα ήταν μια υπέροχη μέρα αλλά εσύ φοβήθηκες να τη ζήσεις, και σε βάζει σε σκέψεις. Σε αυτόν που προσπαθείς να κλειδώσεις μέσα βαθειά για να μην πληγώσει το καύκαλο αυτό που έχεις γίνει για να τον προστατεύσεις. Σε αυτόν τον εαυτό να ρωτήσεις αν θέλει να το κάνει. Σε αυτόν. Που πληγώθηκε και έγινε χίλια κομμάτια. Και ζήτησε την αγκαλιά όλου του κόσμου για να μπορέσει να μαζευτεί...
Αυτό μου είπε και μετά μου αράδιασε όλους τους στόχους στις για τον χειμώνα που έρχεται.


Μετά από δυο μέρες ξαναήρθε σπίτι μου. Δε με ρώτησε. Ήξερε. Είχε φέρει μαζί της το αγαπημένο μας album εδώ και πολλά χρόνια.. New Beginning-Tracy Chapman.. Μας συντροφεύει με τα τραγούδια της σε κάθε ταξίδι. Σε κάθε αλλαγή μας..
Όταν κλείσαμε και τις 2 βαλίτσες κάτσαμε πάνω τους και τραγουδήσαμε "Baby just gimme one reason, oh gimme one reason to stay"...
Πίναμε Τζιν με Σόδα, με το καλαμάκι..
Αφού χορεύαμε στους blues ρυθμούς του τραγουδιού, της λέω:
"Ξέρεις, δε χρειάστηκε να τον ρωτήσω... Φώναξε τόσο δυνατά που δε μπορούσε να κρύβεται άλλο... Αυτά είναι τα νεα μου σήμερα.. Δεν είναι ωραία?"
Κι εκείνη, με εκείνο το εκνευριστικό χαμόγελο που πάντα το έχει όταν ξέρει ότι έχει δίκιο, μου απάντησε...
"...Δεν είναι ωραία. Είναι μοναδικά!"

Summerizing...

Χωρίς σχόλια

Summer at (b)Last!

Κι εκεί που κάθεσαι στο σπίτι σου, έχεις γυρίσει απο το γραφείο έχεις φάει και δε ξέρεις τι να κάνεις γιατί είναι almost 15αύγουστος, σκέφτεσαι να δεις ποιοί άλλοι από τους φίλους σου βιώνουν ακριβώς το ίδιο συναίσθημα.

Μετά από μερικά τηλέφωνα διαπιστώνεις ότι μαζεύεται ένα σεβαστό σύνολο ανθρώπων που επέλεξαν να πάνε διακοπές τον Ιούλιο ή που θα φύγουν μετά το 15αύγουστο γιατί "ο πανζουρλισμός δεν παλεύεται πλεόν" ή που την πάτησαν και δε πρόλαβαν να ζητήσουν άδεια φέτος... Άλλοι το έλεγαν ψιλογκρινιάζοντας, άλλοι συνειδητοποιημένοι, άλλοι αφηρημένοι...
You are not alone, σκέφτεσαι.. Και έτσι σου έρχεται η ιδέα. Μπορεί να μην είδες την Πανσέληνο σε κάποιο νησάκι με το amore, μπορεί να μην είσαι σε κάποιο μπαράκι δίπλα στη θάλασσα, μπορεί να μην μπορείς να δεις το ξημέρωμα γιατί την άλλη μέρα ξυπνάς στις 8, αλλά.... η Αθήνα τη νύχτα είναι πάντα γοητευτική. Με παρέα ή χωρίς.
Για σήμερα επιλέγεις το "χωρίς". Το έχεις ξανακάνει άλλωστε. Το ξέρεις ότι το ευχαριστιέσαι μερικές φορές καλύτερα έτσι...
Όχι. Χωρίς ησυχία στο αυτοκίνητο. Με μουσική. Με πολλή μουσική.
Και με μια φωτογραφική παραμάσχαλα. Σκέφτεσαι ότι θα ήθελες να βγάλεις φανταστικές φωτογραφίες. Να μπορείς μετά να τις φορέσεις στους τοίχους του σπιτιού σου! Δε σε νοιάζει που η φωτογραφική μηχανή σου δεν έχει τόσο μεγάλες δυνατότητες.. Εσύ πιστεύεις ότι μπορείς.
Μαγεύεσαι από το πόσο πολύ μικραίνουν οι αποστάσεις όταν η Αθήνα είναι άδεια. Τραγουδάς ένα τραγούδι που παίζει στο ραδιόφωνο και χωρίς να το καταλάβεις έχεις βρεθεί στη γέφυρα του Καλατράβα.
Κάποτε πέρναγες κάθε πρωί από εκεί και είχες ονειρευτεί να είσαι εκει πάνω και να τραβάς φωτογραφίες τα αυτοκίνητα που περνούν από κάτω δίνοντας την άισθηση των ηλεκτρονίων στο φακό, λόγω της ταχύτητας. Ίσως κάποια άλλη φορά...
Συνεχίζοντας, σκέφτεσαι να κάνεις κάτι διαφορετικό για σήμερα. Να χαθείς. Να εξερευνήσεις συνοικίες. Έτσι άδειες. Χωρίς να φοβάσαι τις κόρνες και το άγχος του πίσω σου που βιάζεται.. Γειτονιές που δε ξέρεις. Και που ποτέ ο δρόμος σου δε σε έβγαλε προς τα εκεί. Και με την πρόκληση να βρείς το δρόμο προς το σπίτι σου μόνο με τη διαίσθηση...
Και το κάνεις...
Παρατηρείς κόσμο στους δρόμους.. βρίσκεις γειτονιές που τα παιδιά ακόμα παίζουν έξω στη γειτονιά.. Πόσο εντύπωση σου κάνει αυτό! Η δική σου γειτονιά που κάποτε είχε τόσα παιδιά, μαζί με σένα, να παίζουν στην "αυλή" τώρα είναι άδεια και τα πεζοδρόμια που κάποτε ήταν γεμάτα παιδιά, τώρα είναι γεμάτα αυτοκίνητα. Χάνεσαι λίγο σε αυτή τη σκέψη και μετά επανέρχεσαι γιατί είσαι σε ένα φανάρι που μια παρέα νεαρών προσπαθεί να σου καθαρίσει το παρμπρίζ, ή να σου πουλήσει χαρτομάντηλα, ή να σου πουλήσει λουλούδια ή χάρτες ή ανεμιστηράκια για τη ζέστη... Δύσκολοι καιροί για πριγκίπισσες και έτσι παίρνεις ένα πακέτο χαρτομάντηλα.
Αυτό που σου τη δίνει είναι που έχασες το τραγούδι που έπαιζε εκείνη την ώρα το ραδιόφωνο και ήθελες να το τραγουδήσεις μαζί με τους Kings of Leon....

Youuuuuuu, your sex is on fireeeeeee
And youuuu, your sex is on fireeeeeeee
Consumed with what's to transpiree

Δε το βάζεις κάτω όμως. Κλείνεις το ραδιόφωνο παίρνεις το δρόμο προς το σπίτι σου. Τραγουδώντας.....

...Σαν ερωτευμένοι πιγκουίνοι! Κι αν μπορείς βρές το!

Ξύπνησα πρωί πρωί...

(Ναι η αλήθεια είναι ότι είχα ξενυχτήσει και το προηγούμενο βράδυ και το προ-προηγούμενο και το προ-προ-προηγούμενο. Αλλά δε με ενδιέφερε ιδιαίτερα αυτό.. Πρώτα ζούμε και μετά σκεφτόμαστε, έτσι δεν είναι?!)

Άνοίξα το γκρί σάκο και έβαλα μέσα:

• Την, καθιερωμένη πια, φούξια πετσέτα,
• Τη σκηνή και το sleeping bag (ή σλίπι μπάνκ, που το λέει η μανούλα μου στην εξής ατάκα που λέει πάντα, όταν της λέω ότι θα φύγω για κάμπινγκ "όταν εγώ με τον πατέρα σου, τότε εκείνη την εποχή, είχαμε σλιπι μπάνκ...." θέλοντας να μου πει στην πραγματικότητα "μην παίρνεις και πολύ αέρα γιατί τα ξέρω εγώ αυτά"),
• Τη φ ω τ ο γ ρ α φ ι κ η μηχανή,
• Καναδιό μαγιώ ακόμα και
• Οτιδήποτε "τυπου" φούτερ μη τυχόν και κάνει κρύο. Ατάκες του στύλ "θα σε ζεστάνει η αγκαλιά του" και τα συναφή δε πιάνουν! Αν κάνει κρύο, κάνει κρύο!

Μπήκα στο αυτοκινητάκι και ξεκίνησα. Αυτό το Σαββατοκύριακο θα ήταν The Camping Lover's και έτσι θα το ζούσα. Χωρίς πολλές απαιτήσεις, αλλά με πολύ καλη διάθεση. Θα είμασταν πολλοί μαζί. Θα άφηνα το αυτοκίνητο στη Χαλκίδα και μετά θα αναλάμβανα το ρόλο του GPS στο αυτοκίνητο του Niki Lauda και του συνοδηγηγού του.
Έτσι ξεφόρτωσα το δικό μου, τα φόρτωσα στο άλλο, και μετά έκατσα πίσω και φόρτωνα τους χάρτες στον εγκέφαλό μου!
Παρέα με την PJ Harvey. Στη διαδρομή εγώ έλεγα "στα 1200 μέτρα στρίψτε αριστερά" κι αυτή έλεγε "Rid of me"..

Φτάσαμε στην παραλία. Μία κοινωνία ολόκληρη.

7 σκηνές. 14 πετσέτες. 1 φωτιά. 1 φωνή- όλοι μαζί- και πολλά τραγούδια..

Τι κι αν κράτησε μόνο 36 ώρες?!
Τι κι αν οδηγούσαμε τις μισές από αυτές?!
Τι κι αν κοιμήθηκα μόνο τις 4?
Τι κι αν φύσαγε και η θάλασσα ήταν όλο με κύμα?!
Τι κι αν απο τα γλυκά που ζαχάρωνα από την αρχή πήρα το χειρότερο?!
Τι κι αν έπαθα ηλίαση?!

Εγώ θέλω πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι....

Καλό υπόλοιπο του καλοκαιριού....
Take care.

ΥΓ1: Αφιερωμένο στην Κατερίνα- ξέρει αυτή γιατί ;-)
ΥΓ2: Σε λίγες μέρες έχει πανσέληνο και έχω αρχίσει να φοβάμαι... γιατί με τα φεγγάρια κάτι παθαίνω!
ΥΓ3: Που θα με πάτε το επόμενο ΣΚ? ΕΕΕΕ???...
ΥΓ4: Τελικά μου οι καλογνωμες μου αρέσουν περισσότερο από τα χτένια!

Με γιο τον Ψωμιάδη...Που πας πατέρα??

Με τον παρακάτω διάλογο, μπορώ να πώ πραγματικά γέλασα πολύ και αυθόρμητα. Όπως τότε που διαβάζω Αρκά. Αυτός ο διάλογος μου θύμισε τις "χαμηλές πτήσεις" του Αρκά..... Με γιό τον Ψωμιάδη!

Ψωμιάδης: Ο γιατρός μου είπε "θα πεθάνεις όρθιος".

Κουίκ: Τα άλογα πεθαίνουν όρθια.

Ψωμιάδης: Μα εγώ είμαι ένα ανθρώπινο άλογο.


............................................................................................................................................

Άτιτλο

Ζείς σε έναν υπέροχο κόσμο.
Πολύ λίγα πράγματα είναι που φοβάσαι, και ακόμη πιο λίγα αυτά που θέλεις και δεν έχεις ακόμα.
Κι όμως κοιτάζεις το ρολόι συνεχώς με μια περίεργη αγωνία.
Κι εσύ η ίδια αναρωτιέσαι γιατί.
Δε ξέρεις. Δεν απαντάς. Σε αυτές τις περιπτώσεις κερδίζεις.
Υπομένεις αυτή την κατάσταση γιατί ξέρεις με τη λογική σου ότι θα τελειώσει κάποια στιγμή.
Ξέρεις κάτι? Δε τελειώνει. Μεταλλάσσεται.. ή εξελίσσεται- ακόμη πιο σωστά.
Δεν θέλεις να κάνεις ερωτήσεις. Δε χρειάζεται, λες, να τα αναλύεις όλα.
Πρέπει να ζείς και μετά να τα σκέφτεσαι.
Δεν σε τρομάζει η καινούρια φουρνιά αισθημάτων.
Γιατί πραγματικά δεν είναι καινούρια.
Είναι η ίδια, αλλά όπως αλλάζεις εσύ αλλάζει κ αυτή.
Δύσκολες μέρες αυτές οι καλοκαιρινές.
Θύμησες λέω, σου θύμισε τίποτα?
Μελαγχόλησα πάλι.. Ε, και!
Θα μου περάσει σε πολύ λίγο χρόνο!
Καλό ή κακό αυτό είμαι.
Τόσο χαρούμενη και τόσο λυπημένη μαζί!
Ποτέ δε θα καταφέρεις να μάθεις ποιό κερδίζει κάθε φορά.
Επίσης ξέρεις κάτι ακόμα?
Υπάρχουν πολλοί έτσι.
Ούτε εγώ το ήξερα..
Παρατήρησα όμως.
Και κάτι ακόμα?
Ναι. Αυτό το έχω ξαναζήσει. Όλο αυτό. Ακριβώς έτσι.
Την απουσία, την χαρά, την μελαγχολία, την νευρική ευεξία, την κούραση, την γαλήνη, την απόρριψη, την επιτυχία. Όλα μαζι. Όλα μαζί. Σχεδόν σχιζοφρενικά ισορροπημένα.
Κάποτε ήταν όλα τόσο απλά..
Μετά ο Ίκαρος πέταξε πολύ κοντά στον ήλιο και έλιωσε τα φτερά του.

"I find it hard to tell you, i find it hard to take
When people run in circles its a very very
Mad world... mad world"

27th of May, and 27 Mays indeed.

Παίζει για μένα.
Γιατί έτσι.
Γιατί είναι "εγώ".
Γιατί το γουστάρω το ίδιο πολύ μετά από τόσα χρόνια.
Και γιατί ξέχασα κάποτε να το βάλω στο soundtrack of my life που έκαψα once και θα ήθελα να το ξέρεις.


ΥΓ: και γιατί έχω γενεθλιάκια σήμερα, και μου το αφιερώνω! (εξού και ο τίτλος του post)

Ετοιμάζω ταξίδι... μοναχαααααα για πάρτη μου!

Θα ξυπνήσω πρωί πρωί.
Τόσο πρωί που μπορείς να το πεις και πολύ αργά το βράδυ...
Δε θα βαφτώ ούτε θα φτιάξω τα μαλλιά μου. Γιατί δεν είναι μια τυπική μέρα, όπως αυτές που πάω στο γραφείο.
Θα βάλω τις σαγιονάρες, το σωρτσάκι και το φούτερ, τα γυαλιά ηλίου.. θα πάρω τη βαλίτσα μου και θα κλειδώσω την πόρτα πίσω μου.
Θα μπώ στο ταξι και θα φτάσω στο αεροδρόμιο.
Πάντα θέλω να έχω χρόνο πριν την πτήση μου για να πίνω τον πρώτο καφέ της ημέρας εκεί.
Αν έχω πολύ χρόνο πίνω φραπέ. Αν όχι ένα εσπρεσσάκι. Αλλά πάντα πίνω καφέ. Σκέτο. Το τέλειο ξύπνημα!
Πότε εγώ έχω ήδη φύγει από τη χώρα?
Όταν μπαίνω στην φυσούνα για το αεροπλάνο. Τότε νιώθω ότι είμαι αλλού.
International chick ;-)
Κάθομαι, και ζητάω μια κουβέρτα. Σχεδόν πάντα κοιμάμαι λίγο και θέλω να είναι τουλάχιστον ζεστά. Αν η πτήση κρατάει πολλές ώρες, βάζω τη μουσική μου και προσπαθώ να κοιμάμαι τις περισσότερες από αυτές.. ( "music is my sanctuary, music is my blanket" - Urban Species ft Imogen Heap) Αν κρατάει λίγες, τότε το βιβλίο που πήρα τελευταία, με κρατάει για αυτό το διάστημα ξύπνια και απασχολημένη.

Πότε εγώ νιώθω ότι έφτασα στον προορισμό μου?
Όταν το κινητό μου ΔΕΝ γράφει πια τον ελληνικό πάροχο, και όταν αλλάζω το ρολόι μου για να συχρονιστώ.

Θα φτάσω Μαδρίτη.
Έχω 2 ώρες αναμονή.
Ελπίζω να παραμείνουν 2.

Σίγουρα θα αγοράσω το καινούριο καλοκαιρινό μου άρωμα. Καινούριο. Όχι το Feminine. Καινούριο. (καλά θα δούμε γιατί εγώ δεν είμαι και τοοοοσο παρορμητική!)

Θα ξαναμπώ στο αεροπλάνο. Native Girl!
Εσωτερική πτήση είναι άλλωστε!
Τι κι αν πάω κοντά στην Δυτική Σαχάρα. Ισπανία είναι.

Grand Canarias Airport.
Εκεί θα φτάσω.

Θα πάω να πάρω το αυτοκινητάκι που έχω ήδη κλείσει και με περιμένει...
Θα με φιλοξενήσουν εκεί, κι έτσι θέλω να είμαι το λιγότερο δυνατό βάρος.
Γιαυτό θα λείπω συνέχεια!
Κάθε μέρα θα φοράω ένα διαφορετικό μαγιώ, και θα κολυμπάω σε μια διαφορετική παραλία.
Κάθε μέρα θα γνωρίζω όλο και περισσότερο κόσμο, και θα προσπαθώ να μιλάω τα λίγα ισπανικά που ξέρω (ώστε όταν γυρίσω να τα μιλάω καλύτερα και καλύτερα!)

Τα βράδια θα χορεύω Flamenco με τις ισπανίδες στα χωριά του νησιού και θα πίνω sangria μέχρι το πρωί με τους ισπανούς.....

Μέχρι αύριο... μπορώ να το ονειρεύομαι....
Από αύριο.. ΘΑ ΤΟ ΖΩ.

Take care!

ΥΓ: Το ξέρω ότι είναι διαφορετικό το post μου... Κι εγώ είμαι άλλωστε!

Τελευταία...

Προχωράμε, ανταλλάσσοντας ανεπάρκειες με τους αγαπημένους μας
και το πιο όμορφο παραμύθι είναι εκείνο με το λυπημένο τέλος.
Είναι το μόνο που σε βάζει στον πειρασμό να το πιστέψεις...

Μ.Π.

ΥΓ: Ξέρεις από πού είναι η φωτογραφία?